Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)
Ik kocht het boek op de boekenbeurs en drie uur later was het uit... Het vertelt de wederwaardigheden van Els De Schepper als ze besluit voor adoptie te willen gaan. Helaas is het allemaal waar en ja, wij gingen door diezelfde idiote mallemolen. Dat adoptiegezinnen gescreend moeten worden, dat is logisch en dat begrijpt ook elke KA (kandidaat-adoptant) en velen haken inderdaad nog af, omdat ze er met de verkeerde verwachtingen aan begonnen, of om welke reden dan ook. Alleen de criteria zijn vaak 19de-eeuws. Eenoudergezinnen en nieuw samengestelde gezinnen zijn nu eenmaal een maatschappelijke realiteit en dat betekent niet dat die geen kinderen zouden kunnen/mogen adopteren. Maar de manier waarop Els behandeld werd, tart elke verbeelding. In haar eigen stijl weet ze het soms nog een komische noot mee te geven, maar daaronder sluimert veel pijn. Uiteindelijk krijgt ze de toestemming om te adopteren, maar het noodlot slaat toe en ze wordt ziek, waardoor ze uiteindelijk van adoptie afziet. Jammer, want bij haar was een kind zeker gelukkig geworden. Als adoptiemoeder weet ik dat héél zeker. Ik wens Els alle geluk.
|
Reacties (1)Delen
|
1 reacties:karin bosteels op 8 augustus 2013:Uiteraard is het dapper van Els De Schepper - zeker als BV - om zich zo bloot te geven in een boek. Daar heb ik veel respect voor. Anderzijds had ik ook het gevoel dat ze via dit boek met een aantal mensen wilde afrekenen: haar ex-manager bijvoorbeeld en zeker de dames van de adoptiedienst die, keihard maar waar, het achteraf gezien toch ook niet helemaal fout bleken te hebben. Want Els komt uiteindelijk zelf tot het besluit dat het misschien toch beter is om, als alleenstaande moeder met een onregelmatig beroep en dan - helaas - met een gezondheidsprobleem, niet te adopteren.