Ik lees nooit thrillers of detectives. Want ik heb altijd het gevoel dat het tijdverlies is om zulke boeken te lezen - je kan voor hetzelfde plezier even goed een film van anderhalf uur kijken. Maar nu was ik toch erg benieuwd naar het debuut van Spaey dat meerdere prijzen kreeg. En ja, hoor het was een aangename verrassing. Goed geschreven, verrassende manier van uitdrukken, en - zo hoort het bij een literaire thriller - een spannend en meeslepend verhaal. De context van de nasleep van de Grote Oorlog maakt van het boek veel meer dan een louter speurdersverhaal. Dus, de moeite lezen waard!
8 reacties:Wouter op 24 februari 2009:
Het is al enkele jaren geleden dat ik dit boek heb gelezen, maar ik kan mij herinneren dat ik het wel leuk vond. Niet speciaal, wel oke. Belangrijkste reden waarom ik het had gelezen kwam uit een recensie die toen in De Morgen verscheen; "Eindelijk een boek waarin seks bekeken door de ogen van een vrouw werkelijk wordt beschreven door een vrouw".
Elisabeth Francet op 17 september 2007:Ik vond dit ook een uiterst origineel en raadselachtig boek. Je krijgt er niet helemaal vat op door al die verhaallijnen die door elkaar lopen en van verleden naar heden springen. Maar de sfeer en de intrigerende personages maken dit ruimschoots goed. Ik ben van plan om zeker nog boeken van haar te lezen!
Lydia op 8 mei 2007:Ik ga voor een deel akkoord met de vorige commentaar. Het verhaal, en de tijd waarin het zich afspeelt, is boeiend. De personages zijn goed beschreven. Het is spannend. Maar er liepen voor mij teveel complotten door elkaar. En de schrijfstijl vind ik met momenten wat té uitgebreid. Teveel details die er niet toe doen. Ik heb het dus graag gelezen maar heb me af en toe geërgerd.
leesbeest op 9 november 2006:Ik heb het boek gelezen maar was er niet meteen weg van. De verhaallijn en het gegeven mogen dan nogal verrassend eindigen, ik had de hele tijd het gevoel dat het allemaal nogal chaotisch was. De personages zijn karikaturaal naar mijn gevoel en het is allemaal een beetje té. Té veel veminkten, en liefst nog met bijna álle ledematen of het héle gezicht kwijt als het al niet de volledige psychische gestoortheid is die zich aandient. Té veel abortussen en verkrachtingen. Nog wat drugs ertussen. Té veel moorden en ga zo maar door. Niet één normaal personage komt in het boek voor en dat maakt dat het drama dat het verhaal toch wel in zich heeft, helemaal niet uit de verf komt. Ik zou zo zeggen in dit geval: less is more.
Hilde De Ruyck op 14 september 2006:
Een heel boeiend verhaal, om in 1 ruk uit te lezen... spannend, intrigerend, vol emoties, heel herkenbaar, en soms raadselachtig. Leest heel vlot.
Een verhaal dat blijft hangen. Ik kijk al uit haar haar volgende boek.
Kathleen Van Steenkiste op 20 april 2006:Wat het boek voor mij zo intrigerend en 'goed' maakt is de tijdsgeest die het uitstraalt, de beschrijvingen van de dorpsmentaliteit, de zichtbare en onzichtbare erfenissen en kwetsuren van de oorlog. Een boek waar ik erg van genoten heb.
Ilse Coppens op 14 januari 2006:
" Ze had nog nooit een lijk begraven.", zo begint het boek, en ik bevind me al onmiddellijk in mijn persoonlijke leefsfeer - ik werk immers in het mortuarium!
Het is een intrigerend boek, maar niet zo "my cup of tea". Het boek heeft voor mij dat typische trage en zware gevoel dat we soms ook in Vlaamse films vinden. Het vraagt ook wat inspanning van de lezer omdat het in de ik-vorm geschreven is, maar de ene keer vanuit de persoon van Sara, de andere keer vanuit de persoon van Alexander. Dat vraagt telkens eventjes een aanpassing om terug over te schakelen naar de draad van het verhaal.
Ghislain Neyrinck op 14 januari 2006:
In deze ongewoon geschreven thriller schept Johanna Spaey doorheen de zoektocht naar de dader een gekleurd sfeerbeeld van de Vlaamse naoorlogse dorpsmentaliteit. Door slechts stapsgewijs de complexe verwevenheid van de personages bloot te leggen, blijft het boek spannend tot de laatste bladzijde. Tevens beheerst de auteur de kunst om de lezer bij het begin van elk hoofdstuk steevast in een nieuw decor te werpen, met andere personages en vaak in een ander tijdvak. Dit houdt de lezer alert maar maakt het boek soms verwarrend en erg vermoeiend om lezen, vooral omdat Spaey kiest voor zeer korte hoofdstukken waarin bovendien twee vertellers aan het woord komen.
Gelukkig wordt de inspanning van de nieuwsgierige lezer ruimschoots beloond: de bijzonder knap geschreven en meervoudige ontknoping maakt van dit boek een parel die blijft nazinderen…