Gelezen door: Ans Van de Cotte (19 boeken)
Citaat: "We are a new breed of men
Black warriors
The last poets of the world
We will create this world in honour of our fathers
Whose unwept tears even now well up inside us…
"
De Laatste Dichters vertelt de levensverhalen en het groepsverhaal van The Last Poets, een zwart dichterscollectief, opgericht in 1969. Het zijn verhalen over overmatig drank- en druggebruik, polygamie, criminaliteit en onderlinge vetes, maar ook van succes, liefde en de drang naar revolutie, naar black consciousness.
De verzen van de dichters (sommige zijn in het boek opgenomen) werden ruim twintig jaar na hun ontstaan gesampled door rappers en hiphoppers, waardoor hun politieke boodschap tot vandaag wordt uitgedragen.
Otten mixt feit en fictie tot een meeslepende en vlotlezende roman.
|
Reacties (1)Delen
|
1 reacties:Willy Goossens op 9 januari 2006:
Een eerste idee dat bij de modale lezer wellicht opkomt bij het diagonaal doornemen van deze kolos van ruim 440 bladzijden is dat het boek lijkt op een banale opsomming van diverse gesprekken, gedichten en verhalen met, van en over de laatste dichters.
Gesprekken en verhalen vanaf 1953 tot 2002, vanuit Akron (Ohio) over East Harlem (New York), Flint (Michigan), … naar Coney Island (Brooklyn, New York), Waterbury (Connecticut)…
En inderdaad, achteraf blijkt dat eerste idee het juiste te zijn. Het geheel is dan ook een opsomming van getuigenissen van moeders, zussen, kinderen, vrienden en ex-vrouwen van de laatste dichters. Maar de speciale vertelvorm van Christine Otten die het verloop soms wel bochtig maakt, zorgt er toch voor dat het boek boeit en blijft boeien tot de laatste bladzijde. Wat evenwel niet wegneemt dat de oppervlakkige lezer wel eens even het gevoel kan krijgen dat hij de weg kwijt raakt in het labyrint van verhalen met kleurrijke achtergronden van de jeugd van de laatste dichters in de getto’s waarin drugs, vechtpartijen, overvallen, seks, … bijzonder goed vertegenwoordigde ingrediënten zijn.
De openhartige gesprekken met de laatste dichters zelf, over hun liefde (of het gebrek eraan), over hun successen (of hun persoonlijke nederlagen), over hun verblijf in de gevangenis, over hun buitenechtelijke relaties, over hun ervaringen met drugs, … en vooral over diepliggende gevoelens van onmacht, van frustratie.
Deze gesprekken zitten ondanks al hetgeen voorafgaat toch vol leven, vol hoop en vol verbeeldingskracht. Vol geloof in de toekomst, zeg maar.
En juist voor die levenslust, die in het dagelijkse leven bij niet iedereen steeds even evident is, lees je De Laatste Dichters…