Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "MORGEN

Morgen
ga ik naar de vrouw van wie ik hou
en geef ik haar vleugels terug.
Morgen
is zij niet meer mijn kooi"

Rodaan Al Galidi is een zeer veelzijdig schrijver. Zijn dichtbundel De herfst van Zorro (2007) stond op de shortlist van de VSB Poëzieprijs en zijn roman Dorstige rivier (2009) op die van de BNG Nieuwe Literatuur Prijs. Zijn roman De autist en de postduif (2011) werd bekroond met de prestigieuze European Union Prize for Literature en zal verschijnen in het Deens, Servisch, Macedonisch, Tsjechisch en Bulgaars.

In 2012 verscheen de dichtbundel De maat van de eenzaamheid, die lovend werd besproken. In De maat van de eenzaamheid is weer de typische koppige poëet Rodaan Al Galidi - aan het woord. Hij gaat immers verder waar anderen zouden eindigen en haalt daardoor ook het oosterse ritme andermaal in huis. Zij wilde lyriek slaat ook De maat van de eenzaamheid aan waarmee je ronddoolt in een land dat je steeds opniew wil ontdekken, met bewoners die je dacht te kennen maar die telkens opnieuw weer vreemden blijken.Waar een taal woont waarmee je telkens opnieuw weer een strijd op leven en schrijven wil aangaan. Een taal die je dwong om het volgende gedicht te laten ontstaan:

De vierde zin was verdrietig
omdat het gedicht al duidelijk was zonder hem.
De vijfde zin was verdwaald,
omdat hij na een compleet gedicht en een extra zin kwam.

De gedichten zijn pieken van kunnen, van breinvernuftig zonder schroom toegankelijk. Simpele gedichten waar de verwondering van het kind in doorklinkt, of van een volwassene die het kind in zichzelf wil terugvinden. We zitten dicht bij de natuur en kijken naar een bloem die ook naar ons kijkt. Ontdaan volgen we een gesprek tussen jonge en oude kaas en we beseffen dat Rodaan Al Galidi zelf beseft dat hij de melk van de taal lang heeft geschud om de boter ervan te stelen, zodat de lezer niet in de melk hoeft te duiken op zoek naar het gedicht. We sluiten de bundel en horen nog steeds het Fictiehart in non-fictielichaam.