Gelezen door: Peter Geiregat (479 boeken)

Citaat: "Altijd weer heeft dat onnoemelijk veel praktisch ongemak met zich meegebracht, ondat in alle gevallen -jij te gast bij mij, ik te gast bij jou, wij samen in een hotel, wij als babysit in andermans huis, wij als logés bij jouw of mijn ouders- minstens één van ons iets vergeten was en omdat deze vergetelheid altijd weer duidelijk werd vlak nadat we waren aangekomen of vlak nadat we vertrokken waren."

De ik-figuur schrijft een verslag over zijn ex-geliefde. Hij tracht de lezer te vertellen over zijn gevoelens aan de hand van anekdotes. Het lijkt een lange brief, maar eigenlijk is het een boek. Tijdens het schrijven staat het niet vast of het boek zal gepubliceerd worden. Als lezer voel je de aarzeling over het gebruikte medium: er zullen immers ook andere mensen meelezen (als het tot publicatie komt). Naast de ex-geliefde, speelt Muisje de andere hoofdrol samen met de diverse appartementen waar de auteur en zijn geliefde gewoond hebben. Ze hadden immers de gewoonte om tijdens de afwezigheid van de eigenaar op hun huis/appartement te passen. Zo begint dit boek: de auteur is alleen in het appartement van vrienden die op reis zijn. In dit appartement heeft hij nog een vakantie doorgebracht samen met zijn vriendin. Dit is het appartment waar Muisje leeft. Alle 'kapstokken' zijn aanwezig om zijn gedachten te laten stollen in zijn boek/brief/verslag. De inkleuring van zijn relaas is anekdotisch: verloren gsm-toestellen, ziektes, een poes met vlooien, gebroken salontafels, akkefietjes met vergeten gebruiksvoorwerpen, onafgemaakte puzzels, herniaklachten, verhuisscènes,... Op die manier wordt geschetst waarom het eigenlijk fout gegaan is. Het éénrichtingsverhaal van de auteur wordt naar het einde toe steeds meer doorspekt met de repliek van de ex-geliefde (een repliek die eigenlijk ook door de auteur geschreven werd waardoor dit een mooie stijloefening geworden is met tal van knappe passages (o.a. sketch over het antwoordapparaat van Gaston Berhgmans, uitval naar de boekenbeurs, Gent en de Gentse feesten). Kortom een boek dat zich graag laat lezen.

Gelezen door: Yann De Smet (1 boeken)

Citaat: "Het lijden werd hem te veel, zijn liefdesverdriet kan hij niet meer aan. Er is nog maar één oplossing. Zelfmoord. Die arme Werther werd gek van verdriet, het zat als een dwangbuis om hem heen. Zijn zelfmoord bevrijdde hem van het lijden, maar beroofde hem van het leven."

Ik vond dit boek aan de speciale kant; het was langdradig en soms zelfs zeer onnauwkeurig, maar des ondanks vond ik het niet geheel slecht. Het is op een zeer vernieuwende manier geschreven door de ik-persoon zelf in het duister te laten tasten en hij niet goed weet wat hij allemaal zegt. De finale van de ex-vriendin is fantastisch goed, het komt pakkend en emotioneel over en met alle tegenargumenten van dien om de ik-persoon van het verhaal er mee omver te blazen. Maar ik zou dit boek nooit aan iemand aanraden, omdat het genre me niet bevalt en het niet echt interessant is

Gelezen door: Joke Van Pollaert (1 boeken)

Citaat: "‘De vraag is maar of we elkaar echt hebben gekend, en niet steeds elkaar tot projecties en abstracties hebben herleid. Zelfs nu, op dit cruciale moment, leg je mij dingen in de mond waar ik niet om gevraagd heb. Wat ik hier zeg bestaat alleen maar in jouw fantasie, in de fantasie dan nog van gekwetste en zielige geliefde, en toch doe je alsof die fantasie overeenkomt met mijn diepste wezen!‘"

Naar mijn mening heb ik al betere, minder langdradige boeken gelezen, maar toch bleef dit echt hangen. Het "liefdesverdriet" van de protagonist is op een aparte, speciale manier weergegeven. We lezen steeds het standpunt van de ons-onbekende ik-verteller. Zo kunnen we ons goed inleven in de gevoelens van het hoofdpersonage, tijdens het lezen voelde ik de pijn van zijn gebroken hart mee. Wat ik ook wel knap vind aan het boek, is dat alles nogal realistisch is weergegeven, op het einde van het boek is er zelfs een deel waar we het standpunt van de ex-vriendin te lezen krijgen. Met allerlei tegenargumenten weerlegt ze wat het hoofdpersonage ons daarvoor gezegd heeft, ze maakt duidelijk dat hij een onmogelijk mens is, niet zij. Door zijn narcisme creëert hij een duistere kijk op de wereld en de personen rondom zich.

Gelezen door: Thijs Bauwens (1 boeken)

Citaat: "‘De belangrijkste reden waarom dit geen brief is, bestaat er echter in dat ik voor jou geen afzender meer kan zijn, en jij voor mij niet langer een ontvanger. Tegelijkertijd is er niemand tot wie ik liever het woord zou willen richten dan tot jou.’ "

Christophe van Gerrewey deed wat je normaal niet mag verwachten van een nieuwe schrijver. Hij kwam op de proppen met een nieuwe manier van schrijven. Doorheen het boek sleurt hij je stap per stap dieper in de gedachtegang van het hoofdpersonage. De manier waarop hij schrijft laat je langzamerhand meer en meer zijn kant van het verhaal geloven. Het is zo subtiel dat vrijwel elke lezer ervoor zal vallen. Naar het einde van het boek toe begint de stem van zijn ex-vriendin doorheen het boek te spoken, tot ze op een gegeven moment volledig het roer overneemt en alle verwachtingen en argumenten weerlegt. Ze laat hierbij de lezer verstomd achter. Ikzelf ben door dit boek aangenaam verrast en vind het bewonderenswaardig hoe het boek mij en vele andere lezers heeft meegezogen in een wereld van verlangen en spijt.