Gelezen door: Marita Schaukens (140 boeken)
Citaat: "Monolithische wolkenkrabbers schieten op uit de grond, staalachtig en sterk. Lichtbundels doorsnijden de ruimte tussen de gebouwen en bespikkelen de boulevard. Park Avenue doet denken aan een Canal Grande, gevuld met glimmende zwarte stadsauto's - gondels van fortuin. Iedere ochtend vullen de straten zich met Paulen - schoongewassen, opgepoetste, in pakken van duizend dollar gestoken mannen die zich verbeelden dat ze iets voorstellen. Honderdduizend kantoren, een miljoen raamloze hokjes, creativiteit en commercie. De metropool zoemt - zingt over de geest, de romantiek van de handel, de glorie van het grote spel - dingen die worden gekocht en verkocht."
De New Yorkse auteur maakt letterlijk brandhout van de Amerikaanse samenleving, zoals blijkt uit het citaat. Op microniveau doet ze dat vooral door het schijnbaar geweldig functionerende gezin van Paul Weiss te ontmaskeren. Niets is wat het lijkt, ook niet bij hun vele gehuwde vrienden met wie ze geregeld avonden doorbrengen. Paul heeft minnaressen, laat zich ongewild tatoueëren, krijgt op kantoor nieuwe ideeën maar niet op papier... Zijn vrouw Elaine wordt vanaf de brand in hun huis met de meest vreemde individuen geconfronteerd. Het is duidelijk: alle zekerheden zijn weggevallen, en ze zijn beiden niet in staat om de chaos in hun leven, in hun huwelijk te ordenen. Terwijl ze dat proberen en geloven in de goede afloop, zien ze niet wat er aan de hand is met hun twee zoontjes.
Ik geef toe, ik heb wat moeten doorbijten om het boek uit te lezen, vooral als de zoveelste seksscène eraan kwam, maar omwille van de finale ben ik blij dat ik doorgezet heb. Homes hield bijgevolg de touwtjes goed in handen, ze liet de verhaallijn helemaal niet ontsporen en alles deed ertoe. Bovendien schrijft ze erg vlotte dialogen en zijn haar personages erg menselijk.
|
Reacties (0)Delen
|