Sofia draagt altijd zwart

Gelezen door: Greet (98 boeken)

Paolo Cognetti ziet het boek eigenlijk als een roman die bestaat uit tien autonome verhalen. Hij schetst het leven van Sofia gedurende zesentwintig jaar. Het opgroeien in een schijnbaar doorsnee gezin in de middenklasse waar toch heel wat verborgen spanningen heersten. Dan haar adolescentie die geplaagd gaat met psychische stoornissen. Haar vlucht van thuis en de ontdekking van seks en haar nieuwe passie het theater. Haar leven in New York.

Een heel intens boek dat mij letterlijk leeg heeft gemaakt en daarna gevuld heeft met mooie woorden. Het is geen kanjer van een boek in omvang maar wel een kanjer van een boek in impact. Hij brengt het verhaal met zulke mooie woorden en met hele diepe emotie op een eenvoudige manier. Er zijn passages die zin na zin kunnen doorgaan als prachtige quotes. Ook zo filosofisch geschreven.

Hij schetst het leven van Sofia dat gepaard gaat met ups en downs, ze is heel onvoorspelbaar en rusteloos maar slaat zich op haar eigen manier door het leven heen. Het personage van Sofia is zo echt, zo tastbaar beschreven. Ze zou naast mij kunnen zitten en ik zou haar helemaal kennen. Het gekke is dat de verhalen geen chronologische opbouw hebben. Je volgt niet het leven van Sofia van nul tot zesentwintig jaar maar je gaat afwisselend van verleden naar toekomst naar heden en terug. Het verhaal wordt ook verteld vanuit verschillende personages. Sommige hoofdstukken zijn kort en andere weer lang. Het hoofdpersonage is Sofia maar toch staat ze niet altijd centraal in het boek. Soms vraag je jezelf af wat dit allemaal met Sofia te maken heeft maar dat wordt langzaamaan duidelijk.

Niets is zomaar in dit boek. Alles heeft een diepere betekenis. De beslissingen van andere mensen rondom Sofia hebben rechtstreeks of onrechtstreeks een invloed op haar leven. Elk hoofdstuk is eigenlijk een verhaal op zich dat gebonden wordt door Sofia. Paolo heeft een zeer aparte schrijfstijl waar je even aan moet wennen maar echt de moeite is om te ontdekken. Dit is geen lees-maar-aan-boek maar ééntje dat je moet herlezen en overdenken. Als lezer zou je de verhalen eigenlijk ook in chronologische volgorde kunnen lezen. De chaos in het hoofd en het leven van Sofia wordt versterkt door het feit dat de gebeurtenissen niet chronologisch maar blijkbaar willekeurig geordend zijn. Paolo ziet het boek zelf als een plattegrond van een huis waarin je binnenkomt. Je kan het zelf verkennen en beginnen waar je wilt. Je blijft ook zolang in een kamer als je zelf wilt. Je begint relaties te zien tussen de verschillende ruimtes in het huis en ook de relatie met wat buiten het huis is. En de lezer is even veranderd door de ruimte waarin hij zich bevindt. U kunt teruggaan zo vaak je maar wilt en het huis en zijn geschiedenis zal altijd meer bevatten dan wat je de vorige keer zag. Een prachtige literaire roman heel apart en uniek moet je gewoon gelezen hebben.

Gelezen door: Peter Geiregat (479 boeken)

De Italiaanse literatuur is me al dikwijls goed bevallen. Dit boek bevestigt de regel. Dit boek beschrijft hoe Sofia opgroeit in een moeilijke omgeving. Haar moeder Rosanna is vaak ziek en haar vader Roberto is niet sterk genoeg om haar te beteugelen. Als tienjarige is Sofia eerder een jongetje. Ze droomt over piraten en speelt mee met de jongens in de buurt. Als ze op haar zestiende probeert om zelfmoord te plegen, krijgt ze een aureool van onverzettelijkheid bij haar leeftijdsgenoten. Ze keert niet terug naar haar ouders als ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt na de mislukte zelfmoordpoging. Ze volgt een theateropleiding en jaagt haar grote droom na: actrice worden. Waar Sofia komt, vallen de gesprekken stil. Als de camera draait is ze iemand, daarbuiten is ze eerder onbetekenend. Haar flatgenoten kennen haar luimen en onverzettelijkheid. Sofia komt steeds weg met haar anarchistische trekjes. Als ze Italië verlaat en naar NewYork verhuist om daar actrice te worden leren we Yuri en Pjotr kennen. Pjotr is eerder een schrijver met een writer's block en Yuri studeert aan de filmacademie en Sofia/Laila is zijn muze (en daarna ook zijn vriendin en ex-vriendin). Tijdens de filmopnames zien we NewYork vanuit vogelvlucht. Een heleboel personages dreigen van dit boek een rommeltje te maken tot de laatste geniale zin alles op zijn plaats zet. Af en toe maakt de auteur een sprong in de tijd of wordt eenzelfde stukje verhaal vanuit een ander perspectief verteld. Een aanlokkelijke titel is na 232 bladzijden in ieder geval een mooie leesherinnering geworden.

Gelezen door: Fieke Van der Gucht (58 boeken)

Citaat: "Op een bepaald moment in hun huwelijk besluiten Sofia’s ouders niet te gaan scheiden maar te gaan verhuizen."

Sofia leert het jong: dat de liefde grillig is. Het huwelijk van haar ouders – de goeiige Roberto, de immer onberekenbare Rosanna – verloopt afwisselend kabbelend en stormachtig. En verder verdwijnt haar jeugdliefje abrupt uit haar leven. Sofia countert haar verlatingsangst eerst met tristesse en weerspannigheid, later met ongenaakbaarheid en vrijheidsdrang. Cognetti schetst haar coming-of-age.

De auteur heeft het zeker in zich, maar nog niet helemaal. Hoofd- en nevenpersonages verhouden zich niet perfect, het kaderverhaal doet stroef aan, de plot en spanningsboog lopen niet lekker, en het zit niet snor met de tijdssprongen. Maar! De taal is trefzeker, de stijl consistent, de beelden mooi, Sofia intrigerend. Talent dat nog rijpen moet.