Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Waarom zeggen mensen ik hou van je? Als je j ong bent, is het dan hetzelfde ik hou van je als wanneer je oud bent? Het leven vasthouden, de dood vergeten. VERDOMME! Ik zal die vragen niet kunnen beantwoorden. Wat voor nut heeft het dat ik dingen geleerd heb?"

"Amatlanbehoort zeker tot de top 5 van Baudoins beste boeken!" staat er op de achterflap te lezen. Ik ben vier keer opnieuw moeten beginnen om dit te ontdekken. Telkens liep het halfweg fout en gaf ik op, maar tenminste één keer zette ik door. Amatlan toont een veel kwadere Baudoin dan ik gewoon ben. Al in het begin voel je woede, frustratie en als lezer weet je niet echt waar die vandaan komt. Ze zitten in Mexico en Baudoin toont zijn zoveelste reisdagboek. Normaal voorziet hij de landschappen van poëtische teksten, maar hier blijven die aanvankelijk allemaal achterwege. Alsof de schoonheid van het land zo'n indruk op hem maakte dat hij die onmogelijk over kan brengen. Baudoins tekeningen zijn zwart-wit, dus van die pracht merk je weinig. Later kom je te weten dat de relatie tussen hem en Neige ver van goed zit. 't Zit zo bij Baudoin: hij kan de mooiste, beste, liefste meisjes krijgen, maar eens hij ze heeft, raakt hij ze gauw beu. Dat is hier wel anders. Het meisje dat hij heeft, Neige, schaamt zich om Baudoin, die 35 jaar ouder is. Die schaamte voelt Baudoin natuurlijk ook, en daar komt die frustratie vandaan. Het wordt een boek over ouderdom, incest, liefde en aanvaarding. Zo zijn we Baudoin gewoon. Dat't één van Baudoins beste werken is, staat buiten kijf, maar het is ook één van Baudoins moeilijkste, zwaarste boeken en dat heb ik ook mogen ervaren.