Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het leven begint ergens met de geur van Lavendel. Mijn vader staat voor een spiegel. Hij heeft zich net gedoucht en geschoren en gaat nu een pak aantrekken. Ik zie hoe hij de knoop van zijn stropdas vast trekt, zijn kraag neerslaat en zijn overhemd dichtknoopt. Plotseling, zoals altijd: de geur van lavendel."

André Aciman (°1951) doceert vergelijkende literatuurwetenschap (en Proust!) aan de City University of New York. Hij werd geboren in Alexandrië, Egypte, en schreef over zijn veelkleurige kindertijd het prachtige, bekroonde Uit Egypte (1995). Zijn joodse voorouders moesten vluchten uit Spanje, uit Turkije en tenslotte uit Egypte. Zelf vertrok Aciman op z’n 15de uit Alexandrië naar Rome en emigreerde vervolgens naar New York. André Aciman is een voortreffelijk romanschrijver, Noem me bij jouw naam en Witte nachten zijn daar zeker treffende voorbeelden van. Maar zijn autobiografische essays in Alibi's zijn haast nog mooier alleen al wat taalgebruik bereft.

De auteur, Proust-fan in hart en nieren, gaat ook ‘à la récherche du temps perdu’ op verschillende plaatsen en tijdstippen, vooral in z’n eigen woelige biografie van ballingschap. Hele kleine dingen zoals de geur van lavendel brengt hem geur van de aftershave van zijn vader terug. In zijn typische stijl neemt hij de lezer mee op zoektocht in parfumeriewinkels, in geuren, ontmoetingen en herinneringen. Die geschiedenis van vlucht, voorlopig verblijf en veeltaligheid (Frans, Italiaans, Grieks, Arabisch, Ladino –de taal van de sefardische joden-)is een constante in het hele werk van deze auteur.

Prachtig is deze bundel reisopstellen, die eerder verschenen in allerlei bladen en kranten. Over Venetië en het Lido, een zoektocht naar de uitgewiste sporen van joodse aanwezigheid in Barcelona, de geschiedenis van de Place des Vosges in Parijs, vader zijn in New York, een bijna onvindbare schilderlocatie van Monet in Italië zoeken. Zoeken en verdwalen en niet echt vinden zijn belangrijke items bij Aciman.
De ondertitel van Alibi's luidt 'Essays over elders'. De plaatsen die Aciman beschrijft zijn plaatsen die verdwenen zijn, verloren in de geschiedenis van een leven. Herinneringen zijn voor de balling die Aciman zich heel erg voelt essentieel en in hoeverre die ook echt waar zijn daar heb je als lezer het raden naar. Maar dat neem je erg graag bij want alles leest als bitterzoete poëzie.

Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)

Citaat: "De tijd staat nu eenmaal altijd in de foute tijdsvorm."

Eerder las ik werk van deze in New York aangespoelde joodse Alexandrijn. Nimmer teleurgesteld. Voor dit boek haalde Aciman de mosterd bij zijn reizen. Hij gaat op zoek naar zijn roots in diverse Zuid-Europese steden (o.m. Rome, Barcelona, Parijs...). Het zijn stuk voor stuk soepel en elegant lopende ‘essays over elders’, elk met een levensbeschouwelijke, geschiedkundige, filosofische ondertoon, een snuifje nostalgie hier, een toefje melancholie daar, in meanderende zinnen waarvoor deze exquise vertaling borg staat.

Dit is super de luxe lectuur waarvan je ‘wat jammer toch’ murmelt nadat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen.