Gelezen door: Noël Gybels (582 boeken)

Citaat: "Toen onze spullen in de verhuiswagen waren weggereden en wij in de auto stapten, mama, papa en ik, en we de heuvel af reden, en de brug over, betekende de gedachte dat ik hier nooit zou terugkomen, dat ik alles wat ik zag voor het laatst zag, een enorme opluchting. Dat de huizen en plekken  die achter me verdwenen, ook uit mijn leven verdwenen, en dat voorgoed. Hoe kon ik bevroeden dat elk detail van dit landschap, en van elke persoon die erin woonde, voor altijd in mijn herinneringen gegrift zou staan, nauwkeurig en precies, als in een soort absoluut gehoor van de herinnering."

Derde deel van Mijn Strijd, een autobiografisch verslag of een literair project in zes delen van deze Noorse auteur. In dit deel komen zijn kinderjaren aan de beurt en net als in de vorige afleveringen kijkt  hij ongenadig terug naar zichzelf. De jaren waren dan wel gevuld met ontdekkingstochten, voetballen, meisjes, verliefdheden, muziek en andere aangename voorvallen, maar zijn dominante, strenge vader en hijzelf als zwakke, huilerige wijsneus bederven de pret ook vaak. Toch biedt het verhaal een prachtige, sfeervolle kijk op zijn kindertijd en bij het lezen ga je onwillekeurig ook terugdenken aan je eigen jeugd, aan alles wat je toen beleefde en je verdwijnt al snel in je eigen herinneringen.

Nietsontziend, vaak rauw, soms humoristisch, maar altijd het lezen meer dan waard!

Gelezen door: Kris De Bolle (8 boeken)

Citaat: "De melk kwam rechtstreeks uit de stal, was warm en gelig en er dreven hele kleine klontertjes in. Ik keek mama aan. Waarom had ze me ingeschonken? Ik kon die melk echt niet drinken, die was vies, die kwam zo uit de koe, en niet zomaar een koe, maar een koe die daarbuiten stond te pissen en te schijten"

Karl Ove Knausgard is een fenomeen. Na een writer’s block om U tegen te zeggen rollen er op 2 jaar tijd 3600 pagina’s uit z’n Noorse pen. Een nietsontziende autobiografie van een sombere inborst die literatuur alleen de moeite waard vindt als ze stoelt op waargebeurde feiten. In deel 3 spoelt Karl Ove het bobijntje helemaal terug naar zijn tienerjaren, en hoewel hij helemaal in het begin stelt dat hij daar nog maar bijzonder weinig over weet, liggen er 450 pagina’s op je te wachten. O ja, er werd kattenkwaad uitgespookt in het Zuid-Noorwegen van de jaren 70, maar Knausgard was toch vooral een betweterige, ietwat laffe huilebalk, ongetwijfeld niet in het minst door toedoen van de manische controlefreak die zijn vader was, en die het gezin gedurende een decennium onder de knoet hield. Briljant overigens hoe Knausgard die latente dreiging van vaders onredelijke represailles inbouwt in het verhaal van een ogenschijnlijk zorgeloze jeugd, in zijn ondertussen kenmerkende stijl en bedwelmende, quasi slow-motion vertelritme. Recensenten in de ons gekende media verwijten Knausgard hier een gebrek aan gelaagdheid. In Liefde weefde de 30-jarige Karl Ove (hij is slechts een luttele 20 dagen ouder dan mezelf!) inderdaad puike contemplatieve passages door het verhaal maar hé, waar is de diepgang te vinden in een opgroeiende snaak die enkel met voetbal en meisjes in het hoofd zit, en zijn ontluikende sexualiteit met open armen ontvangt? Deel vier is zonet verschenen in het Nederlands, en heet Nacht. Ongetwijfeld een metafoor voor die paar duistere, oversexte jaren als jonge leerkracht in Noord-Noorwegen. Nu nog bij de boekhandel geraken…