De bekentenis van Adrià

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Citaat: "Pas gisteravond toen ik door de druipnatte straten van Vallcarca liep, begreep ik dat het een onvergeeflijke fout was geweest bij mijn ouders te worden geboren. Ineens drong het tot me door: ik was altijd alleen geweest, ik had nooit op ze kunnen rekenen, of op een God die ik met het zoek naar antwoorden had kunnen belasten, hoewel ik er, toen ik opgroeide, een gewoonte van maakte om de last van het denken en de verantwoordelijkheid voor mijn daden over te laten aan vage levensovertuigingen en heel uiteenlopende lectuur.
"

De antiekwinkel van zijn vader in Barcelona is een ware schatkamer, maar de fascinatie van de jonge Adrià gaat met name uit naar een waardevolle viool uit de achttiende eeuw met een betoverende klank, de eerste uit de handen van de beroemde vioolbouwer Lorenzo Storioni uit Cremona. Stiekem ruilt Adrià hem op een dag met zijn eigen viool om het instrument trots aan zijn beste vriend Bernat te laten zien. Wanneer hij de Storioni terug wil leggen zijn zowel zijn eigen viool als zijn vader verdwenen. De antiekhandelaar blijkt in koelen bloede te zijn vermoord.

Vele jaren later - Adrià is inmiddels geleerde en verzamelaar - tracht hij het raadsel van de herkomst van de Storioni op te lossen en zo achter de ware grond te komen voor de moord op zijn vader. Wat hij ïechter niet kan weten is dat de geschiedenis van de viool een verleden in zich bergt van familiegeheimen en moordgevallen, van haat en intrige, en van liefde en verraad.

Het is geen gemakkelijk boek om te lezen, in een hoog tempo wisselt het  verhaal van personages, tijd en plaats. Je bent een verhaal aan het lezen in de periode van de inquisitie en de volgende regel zit je in de tweede Wereldoorlog.  De eerste 100 blz had ik een gevoel van desorïentatie, door de vele verhalen en indrukken die op je afkomen. Maar daardoor blijf je gefocused op het verhaal, en maakt het een zeer boeiend boek. Als een wervelwind duik je in de spaanse en europese geschiedenis. Gaandeweg kom je toch de ontdekking dat al die verhalen radertjes zijn in een groter verhaal nl Adrià en zijn Storioni. Vanaf de eerste pagina liet het verhaal me niet meer los, en ondanks dat het een  lijvig boek was, bleef het me intrigeren tot op de laatste bladzijde. Het doet me denken aan Zafon maar de schrijfstijl is veel pittiger. Zoals de recensie in Qué Leer: "De bekentenis van Adrià is voorbestemd om een juweel te worden; bij het lezen van de roman bekruipt je de absolute zekerheid dat je een meesterwerk in handen hebt". En dat kan ik alleen maar beamen. Een boek om te herlezen, want ik denk dat ik dan nog steeds op ontdekkingsreis kan gaan in dat boek.