Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "'De sergeant hield een stuk kaas van Albert Heijn omhoog, alsof het een oorlogsbuit was. "Waarom neem je kaas mee naar Afghanistan?" vroeg ik. "Omdat ik van kaas houd," zei de sergeant. "Voor de eerste weken heb ik genoeg, en daarna sturen ze me uit Nederland kaas toe. Ik heb het tegen iedereen gezegd, mijn vriendin, mijn familie, mijn vrienden: 'Stuur maar kaas.' "

Telkens als ik een reisverhaal lees van Abdelkader Benali, Erdal Balci of Arnon Grunberg vraag ik me vertwijfeld af: Hoe kunnen ze het, een reisportage als fictie op het papier krijgen. Wanneer Arnon Grunberg (1971) zich eens onder de mensen begeeft dan lijkt hij het scenario voor wat volgt bij wijze van spreken al klaar te hebben. Hij mag dan wel beweren in de bundel Kamermeisjes & soldaten, dat hij wel eens levens wou beschrijven in plaats van bedenken, toch geeft hij mij (onterecht) het gevoel, dat er fictie in zit. Het is zo af, haast volkomen perfect.''Ik schrijf omdat ik wil weten hoe anders mensen dat doen, leven,'' schrijft hij in de bundel reportages. Vanaf 2005 ging hij doelgericht op reis om reportages te schrijven. Grunberg reisde naar streken die niet direct voor de hand liggend zijn en ontmoette mensen die niet voor de hand liggend zijn. Van brandhaarden, gevangenissen , oorlogen, een Beiers hotel tot de Nederlandse Pedopartij. Van diversiteit gesproken. Fictie heeft Arnon Grunberg van meet af aan gestimuleerd en dat blijft ook zijn verbeelding aanwakkeren terwijl hij reist en reportages maakt, een geziene film, een gelezen boek spoort hem aan om deze fictie in realiteit om te zetten. Ergens in Montenegro verzucht hij dat hij de wereld een wijn wil nalaten die Grunberg heet. Troost je Arnon de beste wijn kan nooit smaken als een boek van jou.