Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "What the FUCK is my problem?!!
Am I just not really an artist anymore
or WHAT? All of my drawing materials
look alien to me — like they belong to
someone else. IT's hopeless —have I given
up inside? Was my compulsiveness
completely eaten me up from the inside out? 
Why am I not drawing more in here, trying
to figure it out? Only listening to records,
playing the same things over and over again
on banjo & piano — avoiding work,
avoiding reading ... avoiding everything
—FUCK! I need to get back into the rhythm
— force myself — make myself — getting lazy—"

Volume 2 van Chris Wares schetsboeken leest als een normale roman. Zijn gebruikelijke passies komen aan bod, zoals daar zijn: de penis/masturbatie, zijn ongeloof in zijn tekenkunst, de banjo, mensen op luchthavens, gezellige hoeken in huizen en mensen die auto rijden. Doordat het chronologisch is opgevat, leest het als een normaal boek. Wanneer hij reist, verloopt alles via de auto, het vliegtuig, het hotel/appartement waar hij verblijft en de stad waar hij is. Is hij gewoon thuis, dan daagt de depressie op (anders ook, maar thuis valt het meer op).
Hoewel het voornamelijk realistische schetsen zijn, vind je er ook schetsen voor stripwerk in terug.

Het verbaasde me hoeveel Amsterdam voorkwam in dit deel. Ik wist dat hij een goede verstandhouding had met galerij Lambiek, maar zijn liefde gaat blijkbaar verder dan dat. Voorts blijf ik het ongelooflijk vinden dat hij nog steeds twijfelt aan zijn tekenkunst. Zo'n prachtige hand heb ik zelden gezien. Anders dan bij een dagboek, zit je haast werkelijk in de stoel waar de auteur zit, je ziet wat hij ziet en denkt hoe hij denkt. Werkelijker dan dit kan het niet worden.