Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Net als elke rechtgeaarde, intellectuele Amerikaanse dertiger ben je vast in analyse geweest? Dan zul je hebben ontdekt dat de reis naar de kern van onze eigen verwerpelijkheid —of wat wij als zodanig ervaren— de enige manier is om jezelf, de anderen en uiteindelijk het leven zelf te aanvaarden."

In dit boek lopen twee verhaallijnen: de rode en de blauwe. De blauwe stelt het heden voor. Daar speelt Kerry Stevens de hoofdrol. Ze is journaliste voor een literair magazine, maar komt nooit aan de bak. Ze is geobsedeerd door een topschrijver-kluizenaar: Carson McNeal. Wanneer ze op haar uitgeverij het adres van een contact van deze schrijver vindt, besluit ze hem op te zoeken. Het adres is inderdaad van de schrijver en hij vindt haar meteen aardig.

Het rode verhaal volgt het romanpersonage van McNeal, Afia. Zij is een fucked-up meisje dat van gevangenissen naar verslavingscentra gaat alsof het café's zijn. Ze heeft voortdurend nachtmerries over laarzen en een in het hoofd geschoten pop. In analyse ontdekt ze dat ze de Palestijnse oorlog heeft meegemaakt. Op het nippertje werd ze gespaard van het lot dat haar familie toebedeeld was. Ze besluit de soldaat die haar het leven liet op te speuren.

Het boek begint met het blauwe verhaal en dus toen het rode verhaal op de proppen kwam was ik weinig geïnteresseerd in nieuwe personages. Vooral omdat die uit'n roman kwamen en dus van minder belang zouden zijn. Telkens wanneer er zo'n rood deel kwam, las ik het vluchtig over. Dat deed ik tot ik besefte dat het rode verhaal toch belangrijk genoeg was en dan heb ik dat hele deel opnieuw gelezen. Elke lezer die net als ik niet super geconcentreerd is, raad ik hetzelfde aan.

Het was al snel duidelijk dat het een héél gelaagd verhaal ging worden, dus moest je er wel bijblijven met je gedachten. Het loont echter wel de moeite om door te zetten. De twee verhalen zijn door een andere tekenaar getekend en dus in een heel andere stijl. Dat maakt het wel gemakkelijk én interessant. Naar het einde toe lopen ze ook meer door elkaar en dat resultaat mag er wezen. Enkel de epiloog kwam mij wat "gemakzuchtig" over en deed afbreuk aan het geheel. Snel vergeten dat ding.

't Is 'n strip die super goed ineen zit én een goed verhaal heeft.