Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "‘Geschiedenis is de zekerheid die ontstaat op het punt waarop de gebreken van de herinnering en de onvolkomenheden van de documentatie samenkomen.’"

In 1984 werd de Britse schrijver Julian Barnes wereldberoemd met Flaubert’s Parrot. Het was een dijk van een boek dat niet bekroond werd met een voorname Britse prijs maar wel met de Franse Prix Médicis.  Het was vanaf zijn debuut Metroland duidelijk dat deze zoon van twee leraren Frans stapelgek was op Frankrijk. Dat was niet alleen heel duidelijk in de essaybundel Something to declare (2002), zijn voorliefde voor everything French komt ook dikwijls in romans in bod. En hij schrijft ook graag over Frankrijk en zijn literatuur in mooie essays die ook sprankelen door belezenheid en humor.
Julian Barnes (1946) moest heel lang wachten voor hij de Man Booker in ontvangst mocht nemen. Hij stond vier keren op de shortlist van de Man Booker Prize, maar in 2011 was het raak met Sense of an ending, een schoolvoorbeeld van verhaalconstructie en woordkunst.

Tony Webster, het hoofdpersonage uit dit prijsbeest, leidt een leven in grijstinten, een bestaan zonder toppen of dalen. Hij heeft enkele relaties, trouwt, krijgt een dochter, stemt zonder tegenspartelen in met een echtscheiding en heeft een stabiele, monotone loopbaan. Hij voelt nauwelijks nostalgie naar zijn jeugdjaren, is geen sentimenteel type. Maar anderzijds verbaast hij zich over de manier waarop zijn leven is gelopen. Als jongeman verwachtte hij dat, na zijn schooltijd, het leven echt zou beginnen. Twee personen spelen de hoofdrol in zijn herinneringen: Adrian, een briljante jongen van de middelbare school, en Veronica, de eerste vrouw met wie hij een relatie had en naar bed is geweest. Waarom dat tweetal nog altijd door Tony’s hoofd spookt, wordt gaandeweg duidelijk.

De relatie met Veronica heeft de verteller meer hartzeer dan geluk bezorgd, en vooral een frustrerend weekend thuis bij haar ouders liet diepe sporen na. Bovendien is zijn geliefde nadat de twee uit elkaar waren gegaan, in de armen van Adrian gevallen, die even later in mysterieuze omstandigheden zelfmoord heeft gepleegd. Als Tony het bericht krijgt dat de overleden moeder van Veronica hem een kleine som geld en Adrians dagboek heeft nagelaten, ziet hij zijn kans om te achterhalen waarom zijn vroegere vriend de hand aan zichzelf sloeg.

Maar Veronica heeft het dagboek uit haar moeders nalatenschap meegenomen, en als hij bij haar aanklopt, krijgt hij te horen dat ze de papieren ondertussen verbrand heeft. Verder aandringen levert hem weinig meer op dan een bitse e-mail van Veronica met de lieftallige tekst: ‘Je snapt het gewoon niet, hè? Maar ja, dat heb je nooit gedaan.’ Hoe meer Tony in zijn verleden graaft, hoe duidelijker het wordt dat hij het nooit begrepen heeft, en dat zijn verleden en zijn herinneringen eraan een heel andere interpretatie van de werkelijkheid is. Op stilistisch vlak is Alsof het voorbij is zo mooi dat je regelmatig dingen wil herlezen om de puurheid ervan te proeven.

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Wat wist ik van het leven, ik die zo voorzichtig had geleefd? Die had gewonnen noch verloren, maar zich het leven gewoon had laten overkomen? Die de normale ambities had gekoesterd en zich er al te snel bij neer had gelegd dat ze niet zouden worden waargemaakt. Die het vermeed om gekwetst te worden en dat een vermogen tot overleven noemde?"

Ik kende Julian Barnes enkel van de podcasts die hij insprak voor The New Yorker. Dit was het eerste boek van hem dat ik las en het stelde niet teleur. Tony is een middelmatige jongen met uitzonderlijke vrienden. Ze blinken allemaal in iets uit, maar hij leidt een traag en saai leven. Hij heeft enkele liefjes, trouwt, krijgt een kind en scheidt. Wanneer hij twee dagboeken erft, komt het verleden weer naar de oppervlakte. Terwijl hij met alle moeite probeert om het verleden zo goed mogelijk te herinneren om op die manier de puzzel te herstellen, blijkt dat hij er eigenlijk niets van begrijpt. Barnes schrijft in 'n mooie taal en ondanks het gebrek aan actie, weet hij de lezer meer dan te boeien. Het is zelfs één van de weinige boeken waarbij ik terugkeerde naar de beginpagina's om een paar zaken voor mezelf als lezer uit te klaren. Een lievelingsschrijver is hij nog niet, maar bezit zeker dat potentieel.

Gelezen door: Lize (31 boeken)

Ik heb het boek gisterenavond uitgelezen maar ik weet nog altijd niet goed wat ik er moet van denken of vinden maar er echt van houden deed ik niet. Het eerste deel vond ik ronduit saai maar het tweede deel las gelukkig al wat vlotter. Ik denk omdat ik mezelf er toch wat meer in herkende. Mama moest dit boek ook lezen voor haar leesclub en ze zei dat ze begreep dat ik het moeilijk vond. Zij heeft meer ervaring, zowel leeservaring als levenservaring en denk ik denk dat deze twee een belangrijke rol spelen bij hoe je het boek leest en interpreteert.