Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "'Ze was jarig vandaag, hé?" zei God.
'Ja,' zei ik verrast, 'hoe weet je dat?'
'Ik kan het zien', antwoordde God. 
'Dat zal wel', smaalde ik. Ik begon me ook een beetje aan hem te ergeren. Hij was wel in een erg betweterige bui vanavond. 'Zie je ook iets over mij?'
'Ja, hoor,' zei God, 'maar soms is het beter om niet te zeggen wat je ziet.'"

"What if God was one of us?" We kennen allemaal het lied van Joan Osborn, maar wat als God werkelijk eentje van ons was? Laurens en Anna, de twee protagonisten in Regentijd, komen het gauw te weten.

Wanneer Anna even wil uitrusten op een bankje, stoot ze op een besnorde, zwartharige man die zichzelf God noemt. Ze is er niet meteen tuk op. Anna is niet meteen tuk op iemand. Haar ouders zijn gescheiden —zij koos voor haar papa— en hoewel haar moeder veel moeite doet om liefde te tonen, staat Anna er niet voor open. Weg is weg. 
Laurens denkt daar anders over. Hij is een slungelige jongen die z'n vader niet kent. Wanhopig probeert hij vrienden te worden met dat ene vreemde meisje van op school, Anna. Wanneer dat niet wil lukken, geeft hij niet op. Samen met de hulp van de gemeenschappelijke vriend -God-, lukt het hem om Anna te ontdooien, maar dan begint het te regenen. Het dwingt iedereen om wat dichter op elkaars huid te kruipen, maar of dat goed is voor de relatie?

Regentijd is een vlot geschreven jeugdroman dat enkele beladen thema's probeert te tackelen: vriendschap, religie, gescheiden ouders, ...
Het doet dat op een originele manier en maakt gebruik van eerlijke metaforen. Hier en daar schemert de stem van de auteur doorheen de gedachten van pubers, wat enigszins afleidt van het verhaal. Ook is het boek net een tikkeltje te dun, waardoor het soms erg hard gaat (de relatieballonnen worden snel doorprikt, vluchtig aangeraakt). Het einde is hierdoor erg abrupt. 
Desalniettemin is het een aangenaam verhaal dat de jeugdige lezer niet teleur zal stellen.