Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Ik mag wel zeggen dat ik naar de roman De regels van het spel van Claudia Pineiro heb uitgekeken. Claudia Pineiro is een zeer talentvolle vertelster. Maar daarnaast weet ze met haar verhaal ook het maatschappijbeeld -van de periode waarin het verhaal zich afspeelt- haarscherp weer te geven. Met haar eerdere romans De weduwen van de donderdag en Het kwaad van Elena heeft ze dat reeds bewezen.
De regels van het spel is uitgegeven door Signatuur Noir, een onderdeel van de uitgeverij Signatuur. Met het in het leven roepen van Signatuur Noir wil de uitgeverij de term “Literaire thriller” terug de inhoud geven waar hij voor staat. De inhoud dient bij een literaire thriller meer te zijn dan alleen maar een “spannend boek”! Ik hoor het hun graag zeggen want bij veel zogenaamde literaire thrillers kon de vlag de lading nauwelijks dekken en bleef ik meer dan eens op mijn honger zitten!

En nu de roman… Vele rijke burgers voelen zich veilig achter de slagbomen van de gated community Maravillosa. Maar is dat gevoel wel terecht? Een dode man in deze exclusieve beschermde wijk. Alles lijkt op zelfmoord. De man was sedert 3 jaar weduwnaar nadat zijn echtgenote in raadselachtige omstandigheden in dezelfde woning om het leven kwam. Zelfmoord? Moord? Een ongeval? Een ongelukkige val was de officiële conclusie van het onderzoek.

De publieke opinie was echter een andere mening toegedaan en zag de echtgenoot van de vrouw aan als de dader. Natuurlijk is zijn dood een gebeuren dat het nodige stof doet opwaaien en de pers wil er dan ook het fijne van weten. De belangrijkste krant van het land, El Tribuno, wil haar rol als belangrijkste en machtigste nieuwsanker met de verslaggeving over deze zaak herbevestigen. Zij beslist er niet alleen hun nieuwe, jonge misdaadverslaggever op los te laten. Ook laten ze een -in het verleden- succesvolle schrijfster haar intrek nemen in het ressort. Maar daar is ook nog de op een zijspoor geplaatste oude misdaadjournalist, een door en door ervaren man met toegang tot een netwerk van relaties, die op eigen initiatief beslist zich met de zaak te bemoeien.

Genoeg ingrediënten voor de schrijfster om haar lezers weer van een intrigerende roman te voorzien. En het dient gezegd Signatuur Noir heeft woord gehouden: deze roman is veel meer dan een misdaadroman. De schrijfster weet op een vlotte, speelse manier de lezer te boeien en reikt hem met mondjesmaat stukjes van de puzzel aan. Maar daarnaast krijg je ook een duidelijk beeld van de Argentijnse samenleving, de aanwezige klassenverschillen, de haast absurde houding van de rijke gemeenschap ten opzichte van vreemden, huishoudpersoneel. De macht van de media, de rol van de journalist, de objectiviteit in de berichtgeving, … komen eveneens aan bod. En voor de lezers die het spannende aspect toch ook wel hoog in het vaandel dragen kan ik ze gerust stellen: het blijft niet bij één dode man…

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Ik keer dus terug naar de literatuur. Ik schrijf niet langer deze verslagen, want schrijven wat ik zou moeten schrijven maakt me bang en iets anders schrijven maakt me beschaamd. Ik groet mijn lezers. En ik vertrouw erop dat u zult weten wat u moet doen in deze nieuwe tijden van informatievoorziening. Tijden waar ook u allen, onontkoombaar en actief, deel van uitmaakt."

Een detective met thrilleraspecten.

Geen norse, eigenzinnige detective
Het leuke is: de detective is geen norse commissaris, zoals we ze gewoon zijn. Dat is eens wat anders. Hier zijn er drie journalisten die elkaar in het begin van het verhaal nauwelijks kennen maar alle drie op de zaak werken, en steeds dikkere vrienden worden (tenslotte ontstaat er zelfs liefde). De vriendschap tussen de drie onderzoekers geeft een heel aangename en originele achtergrondsfeer aan het moordverhaal.

Langzaam maar intrigerend
Zoals alle boeken van Pineiro heeft ook dit boek een traag ritme, want naast het zware thema besteedt ze graag veel aandacht aan het alledaagse. Het trage ritme werkt soms wel remmend bij het lezen, zeker als er naargeestige passages zijn. Niet in de leukere passages.
De stijl is echter wel heel mooi, de dialogen onder de vrienden zijn origineel, ze voelen alsof je erbij bent. En het plot, met afwisselend de vriendschappen en het moordverhaal, intrigeren zodanig dat je het trage ritme erbij neemt en altijd wil verderlezen.

Moord?!
Was het moord of zelfmoord is de eerste vraag.
De plot lijkt lange tijd bizar. Er zijn details waarvan je denkt dat ze over het hoofd werden gezien door de auteur, dat het niet goed bedacht was. Maar het is nodig om tot het allerlaatste moment te lezen om alles door te hebben. De onwaarschijnlijke details hebben een bedoeling.
Er zit in elk geval veel meer achter die moord of zelfmoord dan op het eerste zicht vermoed kan worden.

De dood in Argentinië
Het boek is duidelijk geschreven voor de situatie in Argentinië. De sfeer van dood en geweld in het dagelijkse leven is dagelijkse kost in Argentinië, met hun drugssmokkel, wraak, en allerlei andere soorten gewelddadige misdadige praktijken. Het boek is geschreven rond dit thema. Het naargeestige daarvan voel je ook: de dood leeft in Argentinië. Dat leest niet altijd prettig, als een luchtig romannetje, natuurlijk. Maar vriendschap en liefde zijn de andere leidraad, en dat leest zeker wel prettig.

Journalistiek in Argentinië
Op het einde geeft Claudia Pineiro haar lezers dan ook expliciet mee (niet letterlijk aangehaald): “Journalisten kunnen niet schrijven wat ze weten (of slechts vermoeden), want we zijn bang. Wat je ook leest, of het nu gaat over politiek, economie of moordzaken, of over wat dan ook, weet als lezer van een krant, kijker van TV, enzovoort, dat journalistiek niet 'de waarheid' kan leveren. Lezers, burgers: denk zelf na als je je informeert. Ga zelf op zoek. En vooral, denk niet te vlug dat je iets weet.”
Een goede raad geschreven voor Argentijnen, maar wij kunnen er ook veel mee. Héél veel.

Conclusie
Een ethisch, maatschappelijk verantwoorde detective. Soms naargeestig en te langzaam, maar ook heel spannend, intrigerend en heerlijk hartverwarmend.