Gelezen door: Marita Schaukens (140 boeken)
Citaat: "Is er misschien nog een haai in het water? Als ik me geen stuk in de kraag had gezopen, geen gebroken hart had gehad, als ik niet in puin lag en deerlijk onderpresteerde, had ik misschien gelet op wat er speelde."
De 30-jarige wiskundeknobbel Geri Mollony, de ik-verteller in deze derde roman van de Ierse schrijfster, is geniaal als adviseur bij Steiner's, een investeringsbank in de Londense City. In deze machowereld van de Grabbelaar, Rob, Joe, Al, Taartman... is zij alleen in staat om de in Hongkong verblijvende Felix Mann tot deals over te halen. Die laatste probeert haar van zijn kant te overreden Europa te verlaten en naar het oosten te verhuizen.
Na een proloog, gesitueerd in 1986, begint de roman op maandag 14 januari 1991, 05:17. Twaalf hoofdstukken verder is het donderdag 17 januari van hetzelfde jaar, 12:21. Zo meticuleus spreidt Campbell haar verhaal over de dreigende burn-out en het verwerken van haar mislukte liefdesrelatie met Stephen in de tijd, niet toevallig de dagen voor en van het uitbreken van de eerste Golfoorlog. Voor wie zich die winterdagen nog herinnert: ook toen konden we elke beslissing van de Amerikanen of de VN-Veiligheidraad erg nauwgezet in de media volgen. Wat de uitkomst van die oorlog is geweest, die was niet wat het westen had verwacht; wat Geri op de luchthaven beslist, als lezer hebben we er het raden naar. Alleszins, ze is van plan haar leven eindelijk zelf in handen te nemen. Want na 200 bladzijden krijg je als lezer veel achtergrondinformatie (een verhaal, zegt Geri) over Geri's verleden: haar broer, het gepest op school omwille van haar hoogbegaafdheid, haar demente moeder... en daardoor ook het idee dat zij altijd 'werd geleefd'.
Het is pas naar het einde van de roman dat ik ervan genoot. Ik werd niet aangetrokken door de verhalen in de financiële wereld, de transacties, investeringen en deals... met zijn specifieke terminologie. Campbell is natuurlijk goed geplaatst om het hierover te hebben: ze zag zelf als investeringsbankier 13 jaar lang de flikkerende computerschermen, stond zelf telefonisch in verbinding met de andere kant van de wereld. Dit neemt niet weg dat ik haar eerste twee romans bijzonder kon appreciëren en andere lezers blijf aanraden.
|
Reacties (0)Delen
|