Het taaie geheugen van water

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het kind dat hier nu staat heeft uur na uur de tol vergaard in hongerswinters, afscheidswoorden, morgens van tule, huisvrede, broodkruimels, moederwonden. Als de veerman komt wordt de som gemaakt, bestaat haar naam in het taaie geheugen van water."

Christina Guirlande (pseudoniem van G. Van den Eede-De Beule) werd geboren te Moerzeke bij Dendermonde op 11 november 1938. Christina Guirlande publiceerde tot hiertoe een 50-tal boeken (jeugd- en kinderboeken, dichtbundels, novellen) en er werden meer dan 750 verhalen, gedichten en korte essays gepubliceerd in tijdschriften, periodieken of weekbladen. Voor haar jeugdboeken ontving zij o.a. tweemaal de Boekenleeuw. Ook haar gedichten werden meermaals bekroond. Haar recenste dichtbundels zijn Duinenkrans (2007) en Rozentuin, klavierklanken (2009).

De nieuwe bundel Het taaie geheugen van water ontleent zijn titel aan de eerste cyclus: Het taaie geheugen van water. Vijftien gedichten, waarin het water telkens als een personage doorheen stroomt of je in een draaikolk meeneemt. Het water heeft ook een geheugen dat op een dreinerige zelfs taaie manier telkens opnieuw namen, herinneringen en feiten registreert. De hele mooie en doorleefde gedichten van Christina Guirlande stellen de lezer niet alledaagse vragen zoals wat wij ons kunnen voorstellen bij het wrang verdriet van bomen of wat weten wij nog, over ons leven in het paradijs? Zij grijpt heel vaak terug naar elementen uit de natuur, combineert die met denken en filosoferen en nodigt ons uit om terug te blikken.

Het taaie geheugen van water toont ons de hand en geest van een dichteres met een rijke culturele bagage en kunstzinnige, scheppende talenten die met haar ervaringen en kennis over muziek, beeldende kunst, literatuur, natuur nieuwe dingen bouwt waarin kracht en spirit beweegt. Haar manier van dingen delen vind ik bijvoorbeeld heel sterk terug in con anima 'klank vloeit in klank, dood tij wordt vloed,.
In de 2de cyclus Over ROZEN zijn zes gedichten vervat waarin rozen personages worden en er is zelfs een bij die harakiri durft plegen. Deze gedichten zijn stuk voor stuk pareltjes van woordkunst.
In de derde cyclus is er dan weer ruimte voor emoties en gevoelens. De dichteres is zeker niet bang om somberte in haar gedichten toe te laten. Ze weet echter perfect te doseren. Ook al vat ze het zelf in Woorden als een beetje badinerend samen: ' tranen, dromen en engelen horen niet thuis in poëzie.'

De bundel eindigt met een cyclus van zeven natuurgedichten, waarin toch ook de schilderkunst weer een heel belangrijke rol speelt. De gedichten uit deze bundel kan je lezen en blijven herlezen om telkens iets nieuws te ontdekken dat je met je geest wil strelen.