Gelezen door: Annelies Blancke (10 boeken)

Citaat: "De taxichauffeur (Steve Baluba. Een dikke man met vette haren. Achtendertig jaar oud. Verslaafd aan twitteren en Oreo-koekjes. Gaat in zijn vrije tijd op bezoek bij oorlogsveteranen in een opvangtehuis in de buurt van LAX. Ze praten over wapens en het doden van spleetogen. Hij wil zijn taxi geel verven omdat zijn vader in New York geboren is en gooit wodka in zijn ogen om snel dronken te worden.) bekeek Michael afkeurend. Misschien omdat hij een Mexicaan was. (Het was verdomme zeker weten omdat hij een Mexicaan was.)"

Dit is een heel vreemd boek. 
Het beschrijft hoe 3 mensen een vrij vreugdeloos, maar toch voor de buitenwereld normaal leven leiden in Los Angeles. Ze nemen weinig initiatief en maken weinig keuzes. 
Michael Poloni is mysterieus en intrigerend. Hij verplaatst zich uitsluitend in taxi's. Ze zijn een soort luchtbel waarin hij zich tussen de mensen begeeft. Elsa Helena van der Mol moest mee naar LA van haar ouders. Ook zij beschikt niet over hevige emoties. Zelfs niet na haar ongeval. Dan is er nog James Dillard. Ook hij leidt een ongewoon en bovenal leeg bestaan. Hij maakt deel uit van de jury tijdens het proces over het ongeval. De taxi van Michael rijdt Elsa aan. Ze verliest een been en heeft nadien last van fantoompijn, van de leegte die er nu is. Michael zoekt Elsa op, 2 halve mensen.

In het begin van het boek was ik heel benieuwd naar wat er zou gebeuren. Het beschrijvende vond ik heel mooi en ook de vele details zorgen voor een bijzondere sfeer. Bijvoorbeeld elk personage krijgt een korte en rake beschrijving tussen haakjes, de wetenschappelijke weetjes die Michael vertelt. Maar naar het einde toe vond ik het een beetje gekunsteld, te gemaakt, geforceerd.
Ik hou er een vreemd gevoel aan over. Het gevoel dat ik iets over het hoofd heb gezien, zoals ook de jury in het 2de proces tijdens het filmpje... Misschien is dat de bedoeling?