Opaal

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "IN WEZEN II

Hoe een mens,
uitgeleefd van wereld
zich als een landschap
hult in mist
langzaam oplost
in veelzeggend zwijgen tijdloos,
stil en leeg wordt
of het nooit anders is geweest."

Lieve van Impe schrijft een erg intieme vorm van poezie. De dichteres zoekt de verstilling, de weg naar binnen, zonder daarom de werkelijkheid te ontvluchten. De vijf gedichten over de strijkende moeder vormen een uitstekend voorbeeld: wat routine is, groeit uit tot een symbool van de voortschrijdende tijd, de confrontatie tussen moeder en dochter, een bezinning op de eindigheid. Deze poezie moet het dan ook hebben van de pregnante indrukken, de treffende beelden, de onopvallende zegging.
Over het algemeen weet Van Impe ook nu weer een sfeervolle lyriek neer te zetten, met verzen die de lezer aan het denken zetten. In de discussie of poëzie al dan niet toegankelijk moet zijn, staat zij duidelijk aan de kant van zij die pleiten voor duidelijkheid. In de gedichten van Van Impe komen vaak eenvoudige woorden voor zoals zon, maan, boom, steen, paal, wit en licht. Moeilijker wordt het haast nooit. Maar zelfs als je jezelf dergelijke beperkingen oplegt, kun je krachtige en goede poëzie schrijven. En dat doet deze dichter dan ook met volle overgave!