Gelezen door: Katja Feremans (74 boeken)
Citaat: "We renden af op een catastrofe, die zelf ook een soort smidsvuur was waarin persoonlijkheden en lotsbestemmingen tot een nieuwe vorm zouden verbuigen. "
Wanneer Clarissa en Joe een fles wijn willen ontkurken om hun picknick in de Chiltern heuvels bij Londen in te zetten, worden ze opgeschrikt door een luchtballon die in het weiland terechtkomt. In de stuiterende mand zit nog een jongen van tien. Zijn grootvader, de bestuurder, probeert het anker in de grond te drijven, maar dat mislukt en de ballon schiet een meter of drie de lucht in. Joe en vier andere omstanders grijpen de touwen vast en hopen de ballon met vereende kracht weer aan de grond te krijgen. Maar wanneer de ballon desondanks verder wegdrijft, laat de eerste man zich vallen. Meteen volgen de anderen, op John Logan na. Die begeeft pas nadat hij hoog meegevoerd is en stort dan te pletter.
Joe worstelt daarna met de vraag of hij als eerste gelost heeft en daardoor schuldig is aan de dood van John Logan. Maar minstens even ontwrichtend is de liefde die Jed Parry, een van de vier andere hulpverleners, voor hem opvat. Parry blijkt namelijk te lijden aan het syndroom van De Clérembault: een ziekelijke liefde waarbij de patiënt een homo-erotische obsessie combineert met religieuze wanen. Hij begint Joe te stalken in de overtuiging dat die op hem verliefd is en er voor hun tweeën een toekomst weggelegd is. Ook al heeft Joe als wetenschappelijk journalist weinig op met Parry's irrationele gedrag, toch doet het hem de pedalen verliezen. Zijn relatie met Clarissa komt er in een mum van tijd door onder druk te staan en de maalstroom van gebeurtenissen brengt hem op de rand van de criminaliteit.
Jammer dat de roman naar het einde aan subtiliteit verliest. Daardoor valt het slot eerder bleek uit bij de krachtige openingsscène en het psychologisch boeiende relaas dat erop volgt. Maar er is nog een toemaatje: een appendix met een verslag van dokters Wenn en Camia, schijnbaar overgenomen uit de British Review of Psychiatry. Deze appendix wekt op het eerste gezicht de indruk dat de roman gebaseerd is op een reëel geval van De Clérembault. Maar niets is minder waar: de echt lijkende appendix is zelf fictie - de achternamen van de dokters zijn een anagram voor Ian McEwan. Er wordt ook in onthuld hoe het Joe en Clarissa ten slotte vergaat.
|
Reacties (0)Delen
|