De man die niet begraven wilde worden

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Conservatief ben ik niet. Ik geloof wel dat je het warm water niet opnieuw kan uitvinden en alles overboord gooien, maar ik ben niet fanatiek. Iedereen is fanatiek tegenwoordig. Het lijkt wel een epidemie. Er is niets waar ik zonder wankelen in geloof. Ik sta open voor alle argumenten en een fris biertje op zijn tijd. Ik ben een doorsneemens en als er iets is wat doorsneemensen niet geneigd zijn te doen, dan is het wel het plegen van grootse, drastische daden, zoals de wereld veranderen of jezelf van kant maken."

De man die niet begraven wilde worden begint in een funerarium, na sluitingstijd. Een Marokkaanse man, Moncif, heeft zich laten insluiten. Verborgen onder een bureau wacht hij tot de nachtwaker vertrekt. Onder dat bureau maakt Moncif de inventaris van zijn leven op. Hij denkt terug aan zijn jeugd en zijn gedrevenheid om iets van het leven te maken. Hij leerde een lief meisje Nora kennen en trouwde met haar, de vrouw van zijn eigen keuze. Maar helaas liep dat huwelijk spaak. Toch leek alles zo voorbestemd om gelukkig te worden. Moncif en Nora wilden het anders doen dan hun ouders, ze gingen in een huis tussen allemaal nette witte mensen wonen en maakten carrière. Maar na verloop van tijd greep Nora terug naar tradities en godsdienst. Terwijl Moncif zelfs niet bad. Hij werd verstikt door haar verlangen om het allemaal goed te doen, alles volgens de ongeschreven regels van de traditie. Moncif, de zelfverklaarde 'doorsneemens', kan de strakke keuzes van zijn vrouw niet volgen.

Nora verlaat hem en neemt de twee dochtertjes mee. Moncif heeft een jongere broer Hamid, en wanneer die sterft vertelt zijn Belgische vrouw dat het zijn wens is gecremeerd te worden. Iets wat absoluut niet kan bij moslims. Zijn ouders denken er zelfs aan om het dode lichaam van hun zoon naar Marokko over te vliegen en daar te begraven. Moncif zoekt een oplossing voor het dilemma, hij tracht te bemiddelen tussen zijn ouders en zijn broers vrouw, net zoals hij bij zijn huwelijk bemiddeld heeft, want Hamid die trouwde met een Belgische vrouw, dat lag zo gemakkelijk niet.

Rachida bouwt haar verhaal heel knap op, ze werkt het personage van Moncif heel zorgvuldig uit en dat mag ook wel, want het is een heel complexe man. Hij lijkt een loser, verliest zijn werk, zijn huwelijk loopt spaak, zijn dochters vervreemden van hem, maar uiteindelijk is hij een gevoelsman, die je regelmatig een knuffel zou willen geven om hem aan te sporen om het niet op te geven. Rachida bouwt in Moncif zijn leven ook de spanningen in die religieuze, culturele en politieke veranderingen teweeg brengen. Ze onderlijnt ook duidelijk welke impact een verkiezingsoverwinning van extremistische nationalistische partij op jonge mensen heeft.
De man die niet begraven wilde worden lijkt als een vloedgolf uit het hoofd van Moncif te komen, het is één monoloog die zonder hoofdstukken is gestructureerd en niettemin altijd blijft boeien. Uiteraard wil de lezer weten waar de intrigerende titel toe leidt. Rachida Lamrabet is onze uiterst bekwame gids in het leven van een man die nooit zelf heeft geworsteld met zijn identiteit, het was de omgeving die hem deed twijfelen, zijn vader evengoed als de 'Ons Volk op eigen Bodem'-partij; zijn vrouw evengoed als de Marokkaans-Belgische jongeren die verzet plegen. Uiteindelijk drijft hem dat tot een daad waarmee hij hoopt twee culturen te verzoenen.
Een buitengewoon boeiend en sterk verhaal!