Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "De onbevattelijke realiteit van de dood weert me uit het domein van de roman. Er valt niks te verzinnen, er valt niks van te maken, geen zin.’ "

Wanneer Connie Palmen een boek schrijft staat Nederland op zijn kop. Alhoewel de critici niets onbelet laten om het boek te kraken, stijgen de verkoopcijfers naar ongekende hoogtes. Connie Palmen (1955) schreef de uiterst succesvolle romans: De wetten (1991), De vriendschap (1995), I.M. (1998), Geheel de uwe (2002) en Lucifer (2007). Ook schreef zij drie veelgeprezen essaybundels, waaronder Een kleine filosofie van de moord (2005). Palmen won voor haar werk onder meer Het gouden Ezelsoor, de AKO Literatuurprijs, Humo’s Gouden Bladwijzer en de Trouw Publieksprijs. Op 11 november 2007 vraagt Hans van Mierlo Connie Palmen ten huwelijk. Op 11 november 2009, de dag waarop ze elf jaar en elf dagen bij elkaar zijn, trouwen ze in de Rode Hoed in Amsterdam. Op 11 maart 2010, na een ziekbed van zes weken, sterft Hans van Mierlo op de intensivecareafdeling van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis te Amsterdam.

48 dagen na de dood van haar man begint Connie Palmen aan dit Logboek van een onbarmhartig jaar. Het logboek is het aangrijpende verslag van de hunkering naar een verdwenen lichaam, van zelfverlies, woede, en van de liefdevolle herinneringen aan een prachtige man. Palmen schrijft niet alleen over het van dag tot dag leven in de rouwperiode, ook gaat ze in gesprek met andere schrijvers die zich over zulk verdriet hebben uitgelaten. In dat dispuut en haar opmerkingen over het dagboek/logboekgenre zit tevens het zelfonderzoek dat ze zichzelf elk boek oplegt en dat antwoord geeft op de vraag waarom ze schrijft en waarom op die manier.

Vergelijken met I.M., waarin de liefde van Palmen en Ischa Meijer gevierd werd, kan je dit boek zeker niet, want van I.M. wou ze absoluut een roman terwijl ze in Logboek van een onbarmhartig jaar daar mijlenver vanaf staat. Een ‘elegie van gemis’ noemt ze het zelf, het is ‘schrijven tegen het vergeten in’. Het is een rouwboek met een prachtige liefdesverklaring aan haar overleden echtgenoot!

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Soms stel ik mezelf wel eens de vraag “wat heb ik met de dood”, het valt me wel op dat ik vaak iets lees over dit thema. Met het doodgaan van mezelf heb ik het niet moeilijk, dat gebeuren bekijk ik vrij nuchter, het is immers de enige zekerheid die je hebt in je leven. Maar het wegvallen van een ouder, je geliefde, broer of zus, een vriend of vriendin hakt echt op me in. Of het nu is na een lang ziekteproces, door een ongeval, een zelfkeuze, ik kan er echt niet goed mee omgaan. Het geeft me dan ook troost bij het lezen van boeken met dit onderwerp dat ik hierin niet alleen sta.

Al de hoger aangehaalde overpeinzingen, gedachten en nog veel meer gingen door mijn hoofd bij het lezen van de roman Logboek van een onbarmhartig jaar. Dat Connie Palmen kan schrijven staat voor mij buiten kijf. Heeft het schijven van dit logboek haar getroost, haar door deze moeilijke tijd heen geholpen, haar het wegvallen van zo vele geliefden helpen plaatsen , daar kan enkel zij op antwoorden. Dat Connie Palmen dit Logboek moest schrijven is voor mij een zekerheid. Het heeft naar mijn persoonlijke mening haar helpen overleven. Als lezer heeft het boek mij geen troost kunnen bieden, het heeft me wel andermaal doen inzien hoe sterk een mens kan zijn, hoeveel een mens aankan, maar je moet het tijd geven. Tijd niet in de betekenis van “tijd heelt alle wonden” want tijd heelt niets, tijd verzacht alleen de kwetsuur van het verlies.

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Wat een boek... Of het geschreven is voor anderen, betwijfel ik, en ik bewonder de schrijfster er des te meer om dat ze ons laat delen in de rauwe pijn die ze leed en lijdt ten gevolge van het overlijden van haar geliefde man. Met een dergelijk proza heb je geen poëzie meer nodig zegde een van de lezers in de bibliotheek. Een boutade, oké, maar toch, er zit iets in. Ik las nog een interview met haar in de krant. Ook daar weer die liefde voor haar man. Echt mooi. En wat een taalgebruik... Ik had al andere dingen van haar gelezen waar ik niét zo enthousiast over was(Lucifer bijvoorbeeld), maar dit....exquise, is het woord dat in mijn gedachten komt.