Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "We hoeven ons geen illusies te maken: racisme bestaat nog. Discriminatie ook. Alleen is het niet meer zo in our face. Er zijn tegenwoordig veel subtielere manieren om te discrimineren dan flagrant racistische uitspraken of daden. Men vindt altijd wel manieren om iemand de deur te wijzen of diets te maken dat hij niet welkom is. "

Selahattin Koçak (10/08/69°) is gemeenteraadslid in Beringen en een veelgevraagde gast in debatten op televisie en elders. Hij was de eerste Vlaamse schepen van Turkse afkomst en nam deel aan het programma de Slimste Mens. Als debuterend auteur was hij meteen goed voor de bestseller Wie is er bang van de Islam waarin hij het maatschappelijk debat op scherp stelt. In Eigen volk eerst? neemt hij ondermeer integratie, de multiculturele samenleving en het wij-zij denken onder de loep. Selahattin is een grote voorstander van integratie door nieuwkomers op voorwaarde dat na integratie, acceptatie komt. En daar wringt het schoentje nog flink. Wat we nodig hebben, is een positieve boodschap: acceptatie. Pas als die er is, kun je van de nieuwe Belgen de volgende stappen verwachten: aanpassen (op bepaalde vlakken), de taal leren, participatie. Het ultieme doel is zelfredzaamheid. Zodat alle Belgen, zowel de oude als de nieuwe, hun steentje kunnen bijdragen aan de samenleving.

Angela Merkel, David Cameron en Sarkozy stellen dat de multiculturele samenleving mislukt is, maar dat pikt Selahattin Koçak niet. Iemand die pretendeert het antwoord te kunnen herleiden tot een ‘ja’ of een ‘nee’, weet volgens hem niet waar hij of zij mee bezig is. Een samenleving kan eigenlijk niet mislukken, omdat ze dynamisch is, steeds in ontwikkeling is. Wat tien jaar geleden niet kon, kan vandaag wel. Dus weigert hij pessimistisch of fatalistisch te worden. Integendeel, hij zegt: de multiculturele samenleving is er, en we moeten er elke dag werk van maken. De denkpistes die hij lanceert rond asielbeleid, media en nog vele andere knelpunten zijn duidelijk gericht op emancipatie. Uiteraard verlangt ook hij naar een verdraagbare samenleving, waar (iets waar Ico Maly ook al zo lang naar streeft) het wij/zij-model heeft afgedaan en alle neuzen in dezelfde richting staan.

Waarom, vraagt hij zich af, krijgt de jeugd van tegenwoordig bijvoorbeeld geen lessen maatschappijleer, waarin ze als een vaststaand feit te horen krijgen dat Vlaanderen is samengesteld uit verschillende culturen? Stuur de jongeren op pad met als opdracht: ‘Kijk eens om je heen en ga op zoek naar situaties waarin je ongelijkheid ziet.’ Het hoeft dan niet alleen over racisme te gaan, want er zullen zeker meisjes zijn die met seksistische voorbeelden voor de dag komen. De jeugd moet gewoon beseffen dat Vlaanderen voortdurend vernieuwt en diversifieert. Respect, van jongs af aan. Persoonlijk heb ik dit boek héél graag gelezen, omdat het toch nogal wat frisse denkbeelden aanbrengt, waar echt wel behoefte aan is. De verzuring begint echt nefaste bijwerkingen te krijgen!