Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Ook de volgende column ging over de duif. Ik legde in dat stuk uit hoe het allemaal was begonnen en iedereen vond dat prachtig."

Superduif  is een roman over een kind dat lijdt aan een minderwaardigheidscomplex. Ze vindt zichzelf niet mooi, heeft oude ouders (vergeleken met haar schoolvriendinnen) en leeft in een isolement. Ze heeft elke dag geen zin om naar school te gaan. Daarom beeldt ze zich dingen in: ze kan zweven over het tuinhekje bij hen thuis en bij Manuel.

Op de dag dat het verhaal begint, gaat er nog iets anders veranderen. Ine komt op school: het is een heel mooi meisje dat zelfs vriendin met haar wil worden. Dat verbaast Bonnie heel erg. Later vertelt ze over haar geheim aan Ine. Die vindt het ook wel vreemd dat Bonnie van oorlogsboeken houdt. Vooral de in Haarlem geboren verzetstrijdster Hannie Schaft is haar grote idool. “Dat meisje met het rode haar” durfde veel om mensen in de oorlog te redden.

Op een zeker moment voelt Bonnie dat ze in een duif kan veranderen. De tweede keer dat dit gebeurt, redt ze een klasgenootje van een blikseminslag. Ze heeft er als duif voor gezorgd dat ze het trapje van het zwembad had verlaten, toen de bliksem insloeg. Dat gebeuren herhaalt zich steeds. Wanneer Bonnie in een duif verandert (meestal ’s middags) vliegt ze naar buiten en redt mensen van de dood die hun boven het hoofd hangt. Het zijn soms maar kleine handelingen die ze moet verrichten, maar ze wordt nu wel een beetje een held, vindt ze zelf.

Dat heeft ze wel nodig, want op school hebben ze haar uitgelachen, toen ze in een spreekbeurt over het voorval heeft verteld. Daarna werd ze alleen maar meer gepest. Het duif-zijn lijkt daarmee een vorm van escapisme te worden, escapisme uit het isolement waarin ze leeft. Op de middelbare school gaat het beter. Ze blijft reddingen verrichten en gaat voor de schoolkrant schrijven. Wanneer ze op advies van haar leraar Nederlands columns gaat schrijven, wordt de eerste in feite fataal.

Omdat ze veel plezier aan het schrijven beleeft, vergeet ze duif te worden en komt de broer van Ine om het leven door een stom ongeluk. Daaraan houdt Bonnie een schuldgevoel over en ze wil eigenlijk dood. Ze overweegt zelfdoding maar daar heeft ze de moed niet voor, maar ze doet wel aan zelfverminking door haar armen te bekrassen.

Gerritsen beent haar personage tot op het bot uit en creëert een vrij luguber universum rondom Bonnie waarbij de lezer gedoemd is om machteloos toe te kijken. Dit boek kreeg een nominatie voor de Libris Litteratuurprijs 2011 en vertegenwoordigde daarmee als enige de vrouwelijke literaire pen.