Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Op slechts 150 pagina's heeft grande dame van het Nederlandse cabaret Sylvia de Leur (1933-2006) haar woelig leven (één hoop doffe ellende) neergepend. Hoe werd een Pools-joods-Nederlands ongewenst meisje een nationale vedette, wat schuilde er achter die sprankelendste lach.

Om daaraan te ontkomen dook ze in haar verleden en onderging ze opnieuw wat ze jarenlang had verdrongen. Haar jeugd in het Poolse Breslau bij haar grootouders was ongelukkig; oma strafte haar met de Peitsche, en Sylvia's ouders (violist en prima ballerina) waren voortdurend op tournee. Eenmaal verenigd raakte moeder aan de drank en werd hatelijk. Sylvia leerde dansen, acrobatiek, zingen en goochelen, en trad al spoedig op. Ze speelde voor de Russen terwijl haar dorpsgenoten werden gemarteld. Keuze had ze niet en ze moest blijven lachen.

Na de oorlog, die ze in allerlei verschrikkelijke vormen meemaakte, vluchtte ze met haar ouders naar Nederland. Ook hier zou ze later succes en roem oogsten, maar ze liep ook diepe wonden op. De Leurs carrière eindigde toen voor haar ogen haar zoontje door een cementwagen werd overreden en overleed, waarop zijzelf volledig instortte. Bovendien was ze in deze periode ook nog verwikkeld in een echtscheiding van haar toenmalige echtgenoot.

Hoeveel ongeluk kan een mens verdragen? Ze vertelt het allemaal heel gedreven gekruid met humor in Balanceren met bagage, haar levensverhaal.