Wat heb ik genoten van de 'avonturen' van de ik-verteller, Oskar, van zijn iets oudere broer Bossie en hun vriendinnetje Geesje in die laatste dagen van een hete zomer, net voor het schooljaar opnieuw start.

De kaft is wondermooi: op een bakstenen muur zitten drie kinderen - met de rug naar de lezer - in hun zomerkleren te niksen. Ze kijken wel naar wat er in hun straat, de Melkweg, (niet) gebeurt.

De ouders zijn - zoals het in de herinnering van vele lezers die nu volwassen zijn, opgeslagen is - afwezig: moeder is in het buitenland, vader heeft het druk, tante is in het ziekenhuis. En zo beleven de kinderen intens de emoties die ze nog niet kunnen benoemen: die van verlatenheid, eerste verliefdheid, verlangen, geborgenheid ...

Wat vooral opvalt in deze roman, is de taal van Moeyaert: in een enkele korte, eenvoudige zin, zo perfect en verrassend samengesteld, roept hij een andere werkelijkheid op. Dit is Literatuur.