Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "De eerste liefde is altijd de laatste. En de laatste is altijd gedroomd. Van haar lichaam ken ik alleen haar stem. Een gekwelde ademtocht, onvast en warm. Ik kan aan een stem , die me bereikt in een lach, in een gezucht of gefluister, de bijbehorende borsten en heupen raden."

Het is een bundeling verhalen over de liefde, in al haar mogelijke vormen, die de auteur in een periode van meer dan twintig jaar schreef. Het oudste is voor het eerst verschenen in 1973, de nieuwste verhalen zijn in 1995 voor het eerst in deze bundel opgenomen. Dat maakt dat ze heel wisselend zijn van stijl en van sfeer. Maar toch heeft elk verhaal, hoe kort of lang ook, een merkteken van de auteur.

Tahar Ben Jelloun interpreteert het begrip liefde zeer ruim en dus laat hij ook de haat aan het woord. Het titelverhaal Le premier amour est toujours le dernier vind ik persoonlijk het sterkste omdat het heel poëtisch is, zeker in het Frans, maar Maria Noordman zorgde wel voor een goede vertaling. Waanzinnige liefde is dan weer het meest meeslepende, over een zangeres die zo mooi kan zingen als Oum Kalthoum maar dat blijkt in haar geval eerder een nadeel te zijn.

Kasteelliefdesverhalen zitten er echt niet bij maar dat verwacht je ook niet van een auteur als deze. Voor liefhebbers van Frans proza met een Arabische tint is deze verhalenbundel zeker een aanrader van formaat.