Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Vanaf onze geboorte buigen we ons over de stenen op de bodem van de droge put, over onvruchtbare grond, terwijl we met liefdeloze blikken bekeken worden. We zijn op de eerste plaats vrouw en dan pas gebrekkig, of misschien zijn we gebrekkig omdat we vrouw zijn... Ik ken onze kwetsuren... ze zijn gemeengoed..."

Zoon van haar vader begint met een verteller die een dagboek heeft gekregen van een overleden man. Hij is erg geschokt over de inhoud van het dagboek en besluit ons het verhaal ook te gaan vertellen.

De verteller neemt je mee naar een huis in de woestijn. Daar woont een islamitisch gezin, een vader, moeder, 7 dochters en nog wat tantes en oma’s. Moeder is zwanger en vader verlangt zo hevig naar een zoon dat hij besluit dat het kind, hoe dan ook, een jongen moet zijn. Het kind wordt geboren en het is wederom een meisje. Vader spreekt met moeder en de verzorgster af dat ze zullen voorwenden dat hun achtste kind een jongen is. De jongen wordt Ahmed genoemd en er wordt een feest gegeven ter ere van zijn geboorte. Vader ensceneert zelfs een besnijdenis.

De vader leert Ahmed’s zussen dat ze respect voor hem moeten hebben en niemand mag Ahmed aanraken. Ahmed groeit op en geniet wel van het feit dat hij een jongen is, hij heeft goed door dat dat allerlei privileges met zich meebrengt. Ahmed’s borst wordt met doeken ingesnoerd, om te voorkomen dat zijn borsten gaan groeien. Op latere leeftijd wordt Ahmed ongesteld. Ondertussen is hij er zelf wel achter dat hij eigenlijk een vrouw is, maar het lijkt hem niet zo heel erg te deren. Op 20-jarige leeftijd beslist hij dat hij wil trouwen met Fatima (zijn nicht) . Fatima lijdt aan epilepsie. Vanaf nu heeft Ahmed regelmatig correspondentie met een geheimzinnige anonieme vriend, die van zijn ware geslacht op de hoogte is. Ahmed begint in een identiteitscrisis te komen en vraagt zichzelf steeds vaker af wie hij is. Dan overlijdt zijn vader, waardoor Ahmed het hoofd van het gezin wordt. Ondertussen is hij ook getrouwd met Fatima, die erg ongelukkig is en zelf wordt hij er ook niet gelukkiger op.

L'enfant de sable vertaald als Zoon van haar vader is één van een hele reeks boeken waarin de Marokkaans Franse psychiater zich afzet tegen taboes in de Arabische wereld. Ook nu weer is het een sterk geladen werk dat niet erg toegankelijk is maar wel heel knap om te lezen.