Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Wat ik erg apprecieer, zijn die drie generaties die langs mijn tafel liepen als ik signeerde. Grootouders van een jaar of zestig, die mijn werk aan hun kinderen hebben voorgelezen, en die kinderen lezen het nu weer aan de kindertjes voor. "

Anna Maria Geertruida Schmidt werd geboren op 20 mei 1911 in Kapelle op Zuid-Beveland (Zeeland). Dus dit jaar vieren we haar honderdste verjaardag. Zij slaagde er als één van de weinigen in ons taalgebied in om generaties jongeren in verrukking te brengen met haar werk.
Ze debuteerde al in 1938 met twee gedichten in het tijdschrift Opwaartsche Wegen, maar pas na de oorlog begon haar carrière echt. In 1950 verschenen drie bundels: En wat dan nog?, Het fluitketeltje en Brood en Mangelpers. Het fluitketeltje was haar eerste boek voor kinderen.

Daarna begon ze met het schrijven van de verhaaltjes over Jip en Janneke en nog zo veel mooie andere boekjes. Voor volwassenen schreef ze columns, cabaretliedjes en teksten voor radio- en televisieseries, zoals het onsterfelijke Ja zuster, nee zuster dat ook in Vlaanderen een absolute topper was. Voor haar hele oeuvre kreeg ze in 1987 de Constantijn Huygensprijs en in 1988 mocht ze uit handen van Astrid Lindgren de hoogste internationale prijs die er voor kinderboeken bestaat: de Hans Christian Andersenprijs, ontvangen. Op 21 mei 1995, in de nacht na haar vierentachtigste verjaardag, stierf Annie M.G. Schmidt.

Er is een aantal boeken over haar geschreven, waaronder een mooie biografie door Annejet van der Zijl uit 2002 Anna (uitgeverij Nijgh& Van Ditmar). En nu anno 2011 is er Ik heb truffel, wat heb jij?, waarin het allerlaatste interview wordt weergegeven dat een journalist ooit met haar had. In de lente van 1995 heeft Alex Verburg een lang gesprek gevoerd met Annie M.G. Schmidt dat hij voor deze editie speciaal bewerkte. Mensen die net als ik grote bewonderaars zijn van het werk van Annie M.G. Schmidt, zullen het meteen met me eens zijn dat dit het ideale werk is om vol warmte aan deze grote schrijfster terug te denken. Je hebt het gevoel dat je mee aan tafel zit en ook deelgenoot wordt van het gesprek dat de schrijfster met Alex Verburg heeft.

Ze kent hem en praat ongeremd met hem over het gevoel van schaamte dat ze haar leven lang gekend heeft, over haar houding in de oorlog, over het omgaan met dierbare overledenen, over haar verdriet dat ze door haar oogkwaal niet meer kon lezen en over hoe ze graag door lezers en bewonderaars wil herinnerd worden. Alex Verburg gunt Annie als het ware het laatste woord en maakt daardoor van dit boekje een uniek document waardoor we haar terug zien en horen.