Harry_Potter op 11 mei 2007:Heb je ooit de
Canterbury Tales gelezen van Geoffrey Chaucer? Hij verontschuldigt zich dat hij zelf niets interessants te vertellen heeft en vertelt dan maar de verhalen van zijn reisgenoten na.
A Prayer for Owen Meany lijkt een beetje op de
Canterbury Tales, in die zin dat we alles zien door de ogen van John Wheelwright, maar dat dit zogenaamde hoofdpersonage kleurloos is. Het enige wat hem enigszins interessant maakt, is dat zijn moeder bij een vreemd ongeluk het leven heeft gelaten en dat niemand weet wie zijn vader is. Daar kom je achter in het boek, maar zelfs dat is een anticlimax.
Nee, het echte hoofdpersonage is Owen Meany. Je ziet hem duidelijk voor je en je hoort zelfs zijn schrille stem als je het boek leest. De daadkracht en overtuigingskracht van dit kleine opdondertje zijn legendarisch. De passages over de kerstopvoering en de Volkswagen Kever zijn hilarisch. John Irving is een meester-verteller met een meer dan vlotte pen en een fabelachtig woordgebruik. Lezen dus!
Laurence Mortier op 14 januari 2006:Bidden wij voor Owen Meany confronteert het aloude spanningsveld tussen eros en thanatos met een haast kinderlijk geloof in God.
De protagonist, John Wheelwright, vertelt 863 pagina’s lang over zijn vriendschap met de kleine Owen. De vertelling is een ‘terugblikken op’ vol pijn en verdriet. Stukjes uit het heden dienen als kapstok voor de passages waarin Irving Owen en John laat opdraven.
Godsdienst speelt een zeer belangrijke rol in hun beider leven. Owen gelooft rotsvast dat God hem de datum geopenbaard heeft waarop hij zal sterven. Er zijn verschillende aanwijzingen dat Owen een soort nieuwe Christus is: hij is verderlicht (of is het metafysisch?), zijn ouders beweren nog maagd te zijn en hij heeft visioenen. Zijn lot ligt bezegeld in de naam van hun woonplaats: Gravesend. En inderdaad, hij sterft op de dag die God hem aangeduid heeft.
Eigenlijk kan men het hele boek opvatten als een nieuwe versie van het evangelie van Johannes (John in het boek). John schrijft over het leven van Owen annex Christus en over hoe hij door hem begon te geloven. Owens sterven inspireerde en gaf hoop. In de loop van het boek komt de lezer te weten dat Owen eigenlijk Paul heet, duidelijk een verwijzing naar de Bijbelse Paulus, een naam die uit het Latijn komt en die klein betekent. Kleine Owen is dus eigenlijk Paulus.
John Irving is er in geslaagd om zijn verhaal op een meesterlijke manier te verweven met de bijbelse thematiek die ik hierboven beschreven heb. Als Europeaan van de generatie Y is het echter zeer moeilijk om je in te leven in de reflecties over de oorlog in Viëtnam en in de Amerkaanse politiek. Het verhaal op zich is goed, maar wel veel te lang. Naar mijn gevoel, kon Irving alles wat inkorten. Desalniettemin heb ik genoten van de lectuur.