Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Het boek draag de naam Vaslav maar gaat in feite niet over het leven van de balletdanser Vaslav Nijinski. Het boek is het verhaal van drie personen -impresario Sergej Diaghilev, Vaslav’s vrouw Romola Pulszky, bediende Peter- die intens aanwezig zijn geweest in het leven van de danser. Zij hielden elk op hun eigen manier van hem en konden maar moeilijk begrijpen dat de danser ook voor anderen dan hun eigen persoontje liefde voelde. De schrijver geeft dit gevoel mooi weer als hij vanuit deze 3 personages het tragische hoogtepunt in het leven van de danser beschrijft.

Het is een mooi boek maar naar mijn persoonlijke smaak wat al te veel doorspekt met alliteraties. Mij stoorde dit, ik bleef niet gevangen in het verhaal of het St. Moritz van 1919, ze leken mij ook geen toegevoegde waarde te geven aan het boek. Ook had ik het gevoel dat je de epiloog van het boek aan het lezen was nog voor je het hoogtepunt van het boek, nl. de laatste dansvoorstelling, had bijgewoond.

Gelezen door: Dirk Similon (135 boeken)

Citaat: "'Je leven aanvaarden zoals het is, is ook een uitdaging,' heeft hij me ooit gezegd, 'misschien wel de grootste waarvoor een mens ooit kan komen te staan.'"

Een schitterend boek - wat een verhalenverteller: Japin! Ik heb bijna alle boeken van hem gelezen, doch dit verhaal over de laatste dagen van Nijinski, balletdanser aller eeuwen, is prachtig. Zoals gewoonlijk zweeft het in het begin een beetje -waar wil ie naartoe?- om geleidelijk aan te 'ontrafelen' in wat een schitterende apotheose (een té optimistisch woord voor wat er gebeurt) blijkt te zijn. Het wordt verteld vanuit 3 standpunten, mensen die nabij betrokken zijn: een dienaar, zijn liefde, zijn 'impresario' (en gewezen liefde). Verschillende thema's, drama, vertedering, ontgoocheling, wanhoop,...Héél erg genoten van dit boek!

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Wat kan die man vertellen! Ik heb nu bijna al zijn boeken gelezen en ik blijf ernaar teruggrijpen en blijf ze aanbevelen bij vrienden en kennissen.
Nijinski, een beetje balletliefhebber wordt gelijk euforisch als hij de naam hoort. Mijn oma was een erg nuchter mens, maar als ze over Nijinski sprak, die ze als tiener had zien dansen, dan begonnen die oogjes te stralen...
Het boek vertelt het verhaal vanuit een drieledig perpectief, dat van Dhiagilev, de impresario, dat van Romola Pulszky en dat van de bediende Peter. Allen droegen ze hem op handen en vonden ze het erg moeilijk te aanvaarden dat hij nog van anderen hield. Er komen thema's als vertedering, ontgoocheling, wanhoop en vreugde aan bod, thema's dus waar elk mens mee wordt geconfronteerd in zijn leven. Prachtig geschreven en de alliteraties vond ik net een extraatje waardoor je bepaalde zinnen nou net nog een keertje terug wilde lezen.

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Op het hoogtepunt van zijn roem richt de wereldberoemde balletdanser Vaslav Nijinski zich midden in een optreden tot zijn publiek. 'Nu is het kleine paardje moe,' zegt hij en loopt het toneel af. De rest van zijn leven, nog 31 jaren, brengt hij door zonder te spreken en zonder ooit nog te dansen.
Vaslav vertelt het leven van de befaamde Vaslav Nijinski gezien door de ogen van Peter (zijn bediende), Sergej Diaghilev (ex-minnaar) en Romola (zijn vrouw), die allen een aparte band met Vaslav hadden.
Het verhaal is boeiend verteld, en intrigeerde me in die mate, dat ik toch wat meer wou weten over Vaslav.

Eén klein minpuntje (na opzoekingen): het verhaal over het leven van Nijinski had de potentie om nog verder uitgediept te worden. En op het einde bleef ik nog met vele vragen zitten. Het verhaal leest heel vlot, en vanaf de eerste pagina, was ik al in de ban van Vaslav.

Gelezen door: inge De Groote (5 boeken)

Een nieuwe wereld van de kunst ging open bij het lezen van dit boek. Het boek is vlot geschreven en de personages kwamen letterlijk tot leven.

Gelezen door: Claude Bonvin (778 boeken)

Op het hoogtepunt van zijn roem stopt de legendarische balletdanser Vaslav Nijinski met dansen. De rest van zijn leven danst hij niet meer en spreekt hij niet meer. Hoe komt het dat dat hij zo een beslissing neemt? En wat betekent dat voor zijn vrouw en dochter en zijn bedienden en nog niet te spreken voor zijn vrienden. De redelijke goed geschreven roman met veel beeldspraak en verteld door zijn bediende en vrouw en zijn oude liefde Sergej Pavlovitsj.

Gelezen door: Ka Vee (51 boeken)

Citaat: "Geluidloos is het leven dat mijnheer teweegbrengt, als iets dat welt onder het oppervlak, nerveus, uitgelaten,als een school vissen die zich onder de bevroren spiegel van het meer verdringt rond een luchtbel. Je staat stevig met twee voeten op het ijs, toch is het voortdurend spannend omdat het daaronder kolkt."

Arthur Japin heeft me nog nooit ontgoocheld, en ook nu mompel ik met een zucht, "wat een talent!". Hoofdfiguur is Vaslav Nijinsky, de bekende danser en choreograaf die furore maakte bij Les Ballets Russes van Sergej Diaghilev, eind 19e, begin 20e eeuw. Enige historische duiding is hier wel nodig om de sfeer van het verhaal beter te proeven. We leren Vaslav kennen terwijl hij zich opmaakt voor z'n laatste optreden, waar hij afscheid zal nemen van z'n publiek met de legendarische woorden "en nu is het kleine paardje moe". Drie personen uit z'n meest intieme kring vertellen hun wedervaren met deze zeer intrigerende man, en zo wordt gaandeweg duidelijk hoe dit paardje zo moe kon worden. Peter, de huisbediende maar ook persoonlijke verzorger van Vaslav, geeft ons de zuiverste, niet opportunistische inkijk in het gevoelsleven van z'n meester. Hij is de enige die het naderende onheil zo scherp aanvoelt, en hij schaart zich beschermend en loyaal aan de zijde van z'n steeds dieper wegzakkende en wereldvreemde werkgever. Sergeij Diaghilev heeft Vaslav naar ongekende hoogten in z'n carrière gebracht, en was ook jarenlang z'n oudere minnaar, een dubbellagige relatie die diepe sporen achterliet bij beide mannen. Tussen Romola en Sergej heerst een vijandige sfeer, want zij heeft Vaslav op een overrompelend sluwe wijze tot een huwelijk overhaald, en dit heeft Sergej haar nooit kunnen vergeven. En zo is dat paardje, dat voor ieders kar gespannen werd, zo ontzettend moe geworden dat hij op de plaats rust gaf... Briljant verhaal, historisch correct, verteld door een taalvirtuoos die mij soms de adem benam !