Gelezen door: Roos Muylaert (4 boeken)

Hoe het handelen van de mens bepaald kan worden door heftig zintuiglijke ervaringen. Dat drijfveren niet meer hoeven te zijn. Existentieel...

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Ik liep langzaam in de richting van de rotsen en voelde door de zon het bloed naar mijn hoofd stijgen. Al die hitte drukte op mij en verzette zich er tegen dat ik verder liep. En iedere keer dat ik haar geweldige adem op mijn gezicht voelde, klemde ik de tanden op elkaar, balde mijn vuisten in de zakken van mijn broek en spande al mijn krachten in om te zegevieren over de zon en de ondoordringbare dronkenschap die zij over mij uitstortte. "

Het deed deugd zo'n klassieker te lezen. Plots vielen heel wat culturele puzzelstukjes op de juiste plaats. Afgezien van zijn cultstatus, blijft het nog steeds een goed boek. Ik hield veel van de archaïsche taal die het geheel erg objectivistisch deed overkomen.

Na afloop had ik een erg nihilistische indruk, maar later las ik dat dat existentieel moest zijn. Ach, de Arabier is dood en een man boet.

Eén minpuntje, ik schrok erg van het plotse optreden van de guillotine. Tot dan had ik mij in de 1930's gevoeld en dat gevoel veranderde plots. Misschien had dat wat eerder aangekondigd mogen worden, of las ik slecht.

Gelezen door: TheBrentCore (1 boeken)

De vreemdeling is een roman van ongeveer 130 pagina’s die gaat over Meursault. In zijn karakter zien we duidelijk een weerspiegeling van het nihilisme. Dit domineert vooral op het einde van het verhaal. Alles speelt zich af onder een ongenadige zon in Algerije. Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel begint met de dood van Meursaults moeder en eindigt met een moord die hij pleegt.
Het hele eerste deel verloopt erg sloom: we ontdekken zijn vrienden en de mensen rond hem, zijn leven verloopt nogal gewoontjes. Daarna gaat Meursault met een paar vrienden naar de zee en daar pleegt hij een moord. Dit komt nogal abrupt over. Nu komt zijn karakter duidelijk naar voor: hij blijft bij alles onverschillig en hij ziet als het ware de waarde van zijn leven niet meer in.
Het tweede deel van het verhaal behandelt zijn stafbepaling. Het nihilisme staat centraal. Dit deel wekte bij mij een gevoel van onmacht op. Het karakter van het proces wordt goed beschreven: rechters en advocaten spreken een straf uit en Meursault heeft hier geen vat op. Ze baseren zich hierbij op het onverschillige karakter van Meursault.

Dit ganse verhaal is geschreven vanuit zijn gedachten. De zintuiglijke beschrijvingen en waarnemingen, de eenvoudige lineaire chonologie en de simpele stijl zorgen ervoor dat je het verhaal goed kan volgen. De vreemdeling laat je op een unieke manier kennismaken met het nihilisme. Hoewel het boek niet heel spannend is, weet Albert Camus door de prachtige sfeerschepping de lezer op elk moment te boeien. Een aanrader.

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: " “Het leek me of de hemel zich over zijn volle lengte opende om vuur te laten regenen. Mijn hele wezen spande zich en mijn hand verkrampte om de revolver.” "

Albert Camus schrijver-filosoof, existentialistisch icoon, Nobelprijs Literatuurwinnaar was de auteur van tijdloze, ingetogen meesterwerken als De vreemdeling (1942), De pest (1947) en De val (1956, waarin een Parijse advocaat op de Amsterdamse Wallen zijn zonden opbiecht en zijn verleden wil overdoen). Groot in omvang was zijn romanoeuvre niet. Maar hij oogstte ook succes met baanbrekende essays als De mythe van Sisyphus, een bespiegeling over de zinloosheid van de herhaling in het leven. En hij maakte naam met toneelstukken als Caligula en De rechtvaardigen. Postuum verscheen in 1994 de onafgewerkte roman Le premier homme, het autobiografische relaas van zijn Algerijnse jeugd. Zijn romandebuut L’Etranger (1942) zag in volle oorlogstijd het licht, vrijwel gelijktijdig met De mythe van Sisyphus, maar in feite had Camus al in 1940 een eerste versie afgewerkt. De vreemdeling, is Camus’ beroemdste boek en door zijn bescheiden omvang ook erg populair bij Franse scholieren. Ruim 6,7 miljoen stuks zijn er in pocketvorm over de toonbank gegaan. Het is en blijft een onbehaaglijk stemmend boek, waarin het hoofdpersonage, de pied noir Meursault, het leven compleet onthecht en afstandelijk tegemoet treedt. Meursault is een vreemde jongeman, goed op zijn werk, maar met weinig emotioneel vermogen; Op een dag schiet hij een Algerijnse man dood. Hij heeft geen verklaring het kwam door de 'hitte van de zon'. In het proces dat volgt weigert hij zich fatsoenlijk te verdedigen en zich aan te passen aan de normen van de maatschappij. Berouw kent hij evenmin. Door alles heen voelt hij zich een tevreden mens. Uiteindelijk belandt hij in de gevangenis, waar hij zijn executie afwacht, maar niet zonder de dood te verachten. Op weergaloze wijze beschrijft Camus de absurditeit van het bestaan en de strijd van een leven zonder zin. De openingszinnen van De vreemdeling zetten meteen de toon: “Vandaag is moeder gestorven. Of misschien gisteren, ik weet het niet.” Het lijkt Meursaults koude kleren niet te raken, haar dood is een hobbeltje in zijn vlakke leven, dat hij vaak rokend, op bed zittend, starend of mechanisch werkend op kantoor doorbrengt. In de volgende hoofdstukken wordt duidelijk dat Meursaults attitude er een is van koele afwezigheid, al is hij niet ongevoelig voor lichamelijke en zintuiglijke sensaties. Hij beleefd en zelfs behulpzaam als zijn buren hem een gunst vragen en hij knoopt een vreemd soort vriendschap aan met Raymond, de man met de losse handjes en de boksersneus, die ‘van vrouwen leeft’. Camus’ 'De vreemdeling' is een uitstekende roman. Enerzijds vertelt het boek een erg sterk verhaal. Niettegenstaande zijn sombere sfeer bevat het ook schitterende poëtische passages. Anderzijds is het een prima illustratie van de theorie van het absurdisme. Het valt dan ook perfect te verklaren dat dit boek in 1999 door de lezers van Le Monde verkozen werd tot beste boek van de twintigste eeuw.