Gelezen door: Mia (100 boeken)
Citaat: "'Ach, het gaat natuurlijk een hoop protest geven, maar dat bedaart wel weer, en daarna komt er iets anders waaraan de mensen zich kunnen ergeren. Belangrijk is dat we ons een hoop geld besparen, en dat in die tussentijd een hele generatie kinderen uit arbeidersgezinnen of lage inkomensgroepen alleen nog elke dag chips en chocola eet. Hetgeen erop neerkomt dat ze lichamelijk zwakker en geestelijk trager zullen opgroeien. 'Dorothy trok bij deze bewering een wenkbrauw op.' O ja, verzekerde hij haar. 'Een dieet met veel suiker leidt tot vertraagde groei van de hersenen. Dat hebben onze jongens bewezen.' Hij glimlachte. 'En elke generaal weet dat het demoraliseren van de vijand het geheim is van de oorlog te winnen.' (p248) "
Dit is een boek dat ik niet graag gelezen heb, maar toch goed vind. Hoe kan dat?
Eerst maar waarom ik het niet graag las. Het boek is een satire op de Britse maatschappij in de jaren '80 en begin jaren' 90 van de vorige eeuw. De satire op zich is het probleem niet, maar wel de gekozen vorm van humor. De personages zijn zo over the top, de gebeurtenissen zijn zo gechargeerd... Nee, sorry, deze typisch Britse humor is niet aan mij gespendeerd.
Toch is het een sterke satire en zit het verhaal verdraaid goed in elkaar.
Michael Owen vertelt de familiegeschiedenis van de Winshaws. Hij is hiervoor ingehuurd door de gek verklaarde Tabitha Winshaw die hiermee hoopt aan te tonen dat haar broer Lawrence haar jongere broer Geoffrey in WOII heeft laten vermoorden. De familie staat symbool voor de Britse politiek van die jaren olv the Iron Lady, Margaret Thatcher. Het is het decennium van de massale afdankingen, de afslanking van de gezondheidszorg, de ongezien privatisering... Helaas zijn de gevolgen hiervan nog altijd herkenbaar en voelbaar. Elk lid van de familie krijgt een hoofdstuk. Ieder heeft zijn specialiteit:wapenhandel in Irak, macht van de roddelpers, kunsthandel, bankwezen, corrupte politiek, gewetenloze vleesindustrie...
Deze hoofdstukken worden afgewisseld met de verhalen van Owen. Via Owen krijgen we de gewone Britten te zien. Vooral het stuk over Fiona die sterft omdat de gezondheidszorg zo slecht is, is schrijnend. Owen raakt meer en meer verwikkeld in het familiegeheim. Het lijkt wel of Tabitha meer weet dan hij en een geheim agenda heeft.
Opvallend is een jeugdherinnering van Owen aan een indertijd niet uit geziene film 'What a Carve up' (zo heet het boek trouwens in het Engels). Een bepaalde scène komt altijd terug, eerst als herinnering, maar later wordt deze scène werkelijkheid. De hele film wordt trouwens 'echt' in de laatste hoofdstukken, waarin alles aan het licht komt. Ook de woorden van zijn jeugdheld Joeri Gagarin worden Owens werkelijkheid.
Heel bizar dat je, achteraf bekeken, vanaf het begin weet wat er gaat gebeuren...
Het boek eindigt met het voorwoord bij de postuum uitgegeven familiegeschiedenis. Een laatste sneer naar de pulpcultuur, maar ook een teken dat ook zonder de Winshaws de waanzin van het onmenselijk geld verdienen gewoon verdergaat.
|
Reacties (0)Delen
|