Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Inderdaad stonden ook in de 20ste eeuw de bestsellerauteurs tegenover literaire schrijvers die minder verkochten. Toen was het schema helder. Als je goed verkocht kon het geen literatuur zijn. Dat dat is veranderd heeft ook te maken met de neoliberale constellatie waar we nu in zitten, die verschuiving geldt niet alleen voor de literatuur. Maar die nadruk op het succesverhaal zorgt er wel voor dat de experimentele literatuur het steeds moeilijker krijgt. Schrijvers die klassiek gezien serieus genomen werden dreigen onzichtbaar te worden."

In de 20ste eeuw kon een schrijver nog denken dat hij de grootste auteur van de wereld was, terwijl hij op zijn zolderkamertje boeken zat te tikken die niemand wilde lezen. De waarde van zijn werk school niet in het commerciële succes. Sterker nog, binnen de kunst gold een economisch omgekeerde logica, zo schrijft literatuurwetenschapper Sander Bax in ‘De literatuur draait door’. Boeken die goed verkochten waren verdacht, zuivere kunst was anti-economisch. Het is steeds moeilijker geworden om vast te stellen wat echte literatuur is. Dat bepaalt niet langer de criticus of de docent Nederlands, de massamedia zijn ook een autoriteit geworden. Bax onderzoekt aan de hand van spraakmakende literaire ‘kwesties’ hoe de regels van de massamedia het gesprek over literatuur en de literatuur zelf hebben beïnvloed. Zo bestudeert hij het rumoer rond Kristien Hemmerechts roman over de vrouw van Dutroux waarin zij de geschiedenis van deze Michelle Martin deels fictionaliseerde. Hij analyseert het mediagesprek rond de requiemroman ‘Tonio’ van A. F. Th. van der Heijden, en het verrassende succes van Ilja Leonard Pfeijffers vluchtelingenroman ‘La Superba’. In het gesprek over de literatuur is steeds meer nadruk komen te liggen op wat echt gebeurd is in het leven van een schrijver, constateert Bax. De literaire vorm is uit beeld verdwenen, de fictie staat onder druk. Als een schrijver politieke kwesties aanroert, moet hij zich conformeren aan de populistische logica van het talkshowgesprek. Wie met een nieuw boek komt, moet niet alleen kunnen vertellen over de manier waarop hij zijn roman in elkaar heeft gezet, maar ook bereid zijn om zijn eigen levensverhaal in te zetten voor de verkoop van zijn boek. Buwalda sputtert in het interview nog wel wat tegen door te zeggen dat hij ‘doorleefde thema’s’ gebruikt: ‘Dat is gewoon handig, dan hoef ik niet alles te verzinnen. Daar zit niets therapeutisch bij, dat weet ik honderd procent zeker.’ Toch vertelt ook hij uitgebreid over zijn jeugd en zijn verhouding tot zijn vader. De stem van de schrijver in het politieke debat is het derde onderdeel van dit boek, waarbij Bax opmerkt dat de media het meest oog hebben voor de extreme standpunten. Polemiek zorgt voor publiek. Naar bedachtzame standpunten die in het midden liggen is beduidend minder vraag.