Foon

Gelezen door: Peter Geiregat (479 boeken)

Dit verhaal speelt zich af in de Russische bossen. Nadia en Lev hebben er destijds een zoölogisch station gebouwd waarmee ze stadsmensen introduceerden in 'the wildlife'. Om hun kamp nog aantrekkelijker te maken, hadden ze ook berenjongen (weesberen) die daar opgroeiden. Schuilt hierin het onheil w aarnaar geregeld verwezen wordt. Ooit viel Nadja als studente voor haar leermeester en met hem is ze weggetrokken van de universiteit naar de wildernis. De gebouwen om hun heen staan leeg, de mensen uit de buurt zijn weggetrokken. Ze zijn aangewezen op elkaar. Lev lijkt zijn geheugen te verliezen. Er zijn de zogenaamde 'Grote geluiden' die hem in de war brengen. N Met het geheugen van Nadja is ook wat aan de hand, want ze probeert uit alle macht het jaar waarin ze alles kwijtraakte uit haar gedachten te bannen. Vanaf het begin speelt er iets sprookjesachtigs mee in het verhaal: tussen het kleinvee op het erf begeeft zich ook een sprekende raaf. Er is ook dreiging, bijvoorbeeld van de trein die ’s nachts door de bossen trekt. Als lezer volg je de gezinsperikelen: Haar dochter vervreemdt, een studievriendin botst qua ideologie met Nadia en Lev. Als Esther op de proppen komt ontstaan er twinkelingen in de ogen van Lev en voelt Nadia vooral wrok. Esther is schijnbaar perfect, niet al te mooi, lief, goedlachs en als afgevaardigde van een goede doelenorganisatie knijpt ze een oogje dicht. De vertelster werpt ons steeds een flintertje informatie toe en pas aan het eind weten we bijna alles. Foon is vooral een psychologische roman die van binnenuit laat zien hoe een vrouw grip probeert te krijgen op traumatische ervaringen en haar verbeelding hard nodig heeft om alles in haar hoofd een plaats te geven. De vertelling verloopt wat traag omdat je continu de gedachten van Nadja volgt. Dit vertraagt het leesproces, maar heeft geen nefaste invloed op het leesplezier.