Gelezen door: Mia (100 boeken)
Citaat: "Nu geen paniek, bekijk alles gelaten, probeer de zaak op zijn beloop te laten, je bent toch anders ook de bangste niet. 't Is gruwelijk wat je te zien zult krijgen, men zal zich haasten om het dood te zwijgen, noteer dus heel precies wat je hier ziet.' (Faust) Dit is het motto van het boek en toont goed aan hoe moeilijk en urgent het boek is. "
Dit is een boek over kindermisbruik en wat dit met een kind/mens doet het hele verdere leven lang. Je kunt het wegdenken, maar vroeg of laat grijpt het je bij het nekvel. Woede, verdriet en pijn schoppen zich naar buiten.
Dit is wat Manon Uphoff overkomt na de dood van haar oudste zus. Ze kan er niet meer omheen, ze moet erover schrijven. Ze moet de gespletenheid opheffen, de rottigheid wegsnijden, de geur een naam geven en zo herkenbaar maken. Maar hoe? Hoe verwoord je wat niet te verwoorden valt, hoe neem je de lezer mee zonder hem te laten wegzinken in een poel van afschuw en medelijden? Volgens mij gebruikt ze hiervoor twee strategieën.
Die van de afstandelijke verteller (ondergetekende, MM) die de lezer aanspreekt. Dit is geen verhaaltje, dit is echt. Diezelfde afstandelijkheid vind je in de benaming van haar vader HHHH. Dit acroniem liet me onmiddellijk denken aan Laurent Binet. Legt zij een verband met Heydrich, bijna de belichaming van het kwade of is het gewoon omwille van het zakelijke aspect?
Die afstandelijkheid vind je ook in de bijna doordeweekse weergave van het gezin. Ze heeft best wel leuke jeugdherinneringen. Dan snokt de adem je wel nog sterker door de keel als er bijna terloops verwijzingen naar het misbruik gegeven worden.
Een andere strategie is de mythologisering. Haar vader is de Minotaurus. Enerzijds beschermt het kind zich tegen het onvoorstelbare door een God te creëren, anderzijds overstijgt haar verhaal zo het particuliere. De vader is een God die zich in het donker tegoed doet aan kleine meisjes. Maar hij is wel een God! Je bent wel uitverkoren?! Het is een gruwelijk beeld, die donkere God in de donkere nacht, die je pijn doet, maar ook van je houdt. Hoe verwarrend, hoe verscheurend is dit?
Kan ze die tweespalt ooit overschrijden? Soms, even...
Ik vond het een somber en moeilijk boek. Dapper ook, omdat de auteur afziet van de empathie van de lezer. We moeten het lezen en weten...
|
Reacties (0)Delen
|