Om vijf uur in de middag

Gelezen door: Arno Van Vlierberghe (10 boeken)

Citaat: "Op een kwade dag had men de schrijver Berend Roest in de dierentuin betrapt tijdens het verrichten van ontuchtige handelingen met een steengeit."

Wat mij aansprak in de eerste besprekingen van dit boek, dat was dit zinnetje van De Bezige Bij: "De nieuwe verhalen van Remco Campert worden bevolkt door dromende dichters, aarzelende jongelingen en in de verte is er altijd een meisje dat te mooi is om recht aan te durven kijken". De dromende dichters, aarzelende jongens en mooie meisjes waren inderdaad in elk verhaal aanwezig, maar jammer genoeg waren de verhalen veel te kort om desbetreffende personages ademruimte te geven.

Campert laat zijn dromerige dichters vaak veel te snel groeien, zodanig snel dat het opvalt. Bovenaan de bladzijde deelt de jongen het meisje nog bij de middelmatig aantrekkelijke vrouwen in. Onderaan de bladzijde is dat meisje plots het mooiste wezen op deze blauwe planeet geworden en zou hij er alles aan doen om haar te mogen aanraken, ik zeg maar iets. Dat is een leuke wending, en zulke omwentellingen zijn dichters niet vreemd, maar ze mogen niet binnen de ruimte van een bladzijde plaatsvinden.

Het resultaat is een boek vol mooie, originele en tedere verhaallijnen die nergens volledig tot uitwerking komen. Dat is frustrerend. Campert heeft weliswaar de gave om je met een kleine tien bladzijden diep te raken, maar hij zet de laatste punt te vroeg neer in elk verhaal behalve het laatste. De wortel hangt voor onze neus. Wij zijn de ezel. Het is een lekkere wortel, en we mogen er af en toe eens aan ruiken, met de bovenste lip kort tegen het puntje schrapen, maar een volwaardige beet wordt ons niet gegund.

Iedereen kent dat gevoel: je leest een zin en denkt "dit is gewoonweg geniaal". Je leest verder, je komt nog zo'n zin tegen, die nog beter is dan de vorige, die een nog mooier beeld overbrengt op de lezer. Na een tijdje begin je dan diagonaal over de bladspiegel te speuren naar die parels, en je vergeet het verhaal. Je vergeet de lidwoorden, de voegwoorden, de hulpwerkwoorden, de middelmatige zinnen. Na een tijdje begin je zelfs de overtollige zinnen te haten, omdat ze het je moeilijk maken om dat eerste, waanzinnige gevoel te herbeleven. Frustrerend, dat zeker. En jammer.

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Het avondeten, rijkelijk met wijn besproeid, werd pas laat opgediend. Oom Hubert zei dat ze alleen in Nederland stipt om zes uur aten. Levenskunst was de Hollander vreemd. Genieten was een zonde."

Campert is een grootmeester wat het korte verhaal betreft. Hoewel de man al oud is, blijft hij experimenteren. Dat is duidelijk te merken in deze bundel. Soms zit hij er pal op, soms heeft hij zijn hengel uitgeworpen maar bijten de vissen niet. Dat is vaak zo bij de jongere personages.
Desalniettemin zitten er een paar pareltjes bij.