Herinneringen aan de toekomst

Gelezen door: Marita Schaukens (140 boeken)

Citaat: "Dit boek is een portret van de kunstenaar als jonge vrouw, de kunstenaar die naar New York trok om te leven en te lijden en om haar detectiveverhaal te schrijven. Net als de grote detective waarmee ze haar initialen deelt, ziet, hoort en ruikt de schrijver S. H. de aanwijzingen. Die zijn overal te vinden: in een gezicht, aan de hemel, in een boek. [...] Opnieuw vertel ik je dat één verhaal leidt naar een ander verhaal. Het ene verhaal wordt een ander verhaal, en vele verhalen zijn eigenlijk hetzelfde verhaal."

Deze roman (met tekeningen) gaat over het scheppen van een verhaal - de roman als kunstwerk - en tegelijkertijd over de 'tijd' (verleden, heden, toekomst) en over herinneringen (altijd in het heden). De verteller verlaat als 24-jarige Minnesota voor de stad aan de oostkust om er op één jaar tijd een debuutroman te schrijven. De detective heeft twee tieners als speurders (initialen I.F. en I.S.). Daarnaast heeft de verteller op latere leeftijd bij haar dementerende moeder een dagboek terugvonden met daarin notities over haar verblijf in die stad. De kennismaking met de buurvrouw Lucy Brite en haar 'heksen'-vriendinnen speelt daarin de hoofdrol, naast haar vriendschap met Whitney, Fanny én zeer cruciaal, de verschrikkelijke nacht waarin ze bijna werd verkracht. Tenslotte zijn er nog de beschouwingen van de oudere verteller, gehuwd met Walter, moeder van een dochter, op die gebeurtenissen, op haar jongere zelf. Door de typografie zijn de verschillende verhaallijnen duidelijk gemaakt, maar de ene vloeit in de andere. Hustvedt schrijft zeer lange zinnen, die niet moeilijk lezen. Ze kiest haar beschrijvende woorden zeer accuraat. Dat alles met alles samenhangt, wijst op het talent van Hustvedt. Het is niet toevallig dat net als haar moeder dementerend is, de verteller haar dagboek terugvindt, dat de jonge tienerspeurders met de onverwachte hulp van Isadora's jongste zusje en de sleutel de verdwenen vader terugvinden in de kelder met een fles whiskey, terwijl Ian Feathers, of Sherlock Holmes, alles logisch wil oplossen, dat de verteller met de oude stethoscoop van haar vader (die dokter was) de buurvrouw door de muren afluistert, een stethoscoop die doet denken aan de navelstreng en de moederkoek (waarover Lucy's vriendinnen dan weer een exposé opzetten), enzovoort enzovoort... Het duurt enige tijd voor ik als lezer volledig in de roman was, maar achteraf gezien, is dit een prachtig literair werk.