Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: " Dichterbij, aan de overkant, ligt het dodeneiland van San Michele met de hoge cipressen als wachters, maar het is niet droevig omdat je weet dat Brodsky, Stravinsky en Diaghilev rond het graf van Pound Russische liederen liggen te neuriën tot het einde der tijden. "

Cees Nooteboom is behalve auteur van fictie al vanaf de jaren 50 een wereldreiziger die de brandhaarden niet meed - Boedapest (1956), Parijs (1968), Berlijn (1989) -, maar die de laatste decennia stiltegebieden prefereert: de Japanse tempels bij Kyoto (2013), Spitsbergen (2008), en het eiland waar hij zijn zomermaanden doorbrengt, Menorca (2007 en 2016). Wanneer je Cees Nootebooms liefdevolle proza over Venetië leest, vergeet je zelfs even hoe slecht het is gesteld met de oogverblindend mooie lagunestad: bedreigd met verdrinking door verzakkingen en stijgend water, belaagd door astronomische aantallen toeristen. Al sinds de Middeleeuwen werkte de machtige en welvarende republiek als een magneet op een oneindige stoet van schilders, architecten, componisten, musici, schrijvers, dichters, filosofen, filmmakers, academici en intellectuelen. En vrijwel zonder uitzondering voelden deze illustere toeristen de noodzaak om hun indrukken en ervaringen van Venetië vast te leggen. In het geval van Nooteboom mondde een decennialange obsessie uit in een caleidoscopisch boek met korte bespiegelingen, kleine essays over Venetië's geschiedenis, literaire reflecties, levensschetsen van de mensen achter de standbeelden, intrigerende gesprekken over én met Venetiaanse schilderijen. En natuurlijk zijn er ook de prachtige verhalen van Nootebooms dwaaltochten door de stad van vroeger en nu: eindeloze wandelingen die hem, soms heel onverwacht, voeren naar de zo schaarse rustige en nog enigszins authentieke plekjes van de Venetiaanse eilanden. Venetië is bij uitstek de stad van nostalgie en dood, waarin ook Nooteboom zich overal omringd voelt door talrijke 'schimmen en de herinnering aan schimmen' en waar hij veel tijd doorbrengt op het dodeneiland San Michele en het joodse kerkhof op het Lido. Cees Nooteboom beschrijft ook prachtig een concert in de kerk van San Rocco in. Daar begint een concert, met koor en orgel, muziek van Palestrina, Gabrieli, gregoriaans, hij kent de Latijnse woorden nog uit zijn kostschooltijd. Polyfonie, 'geen instrumenten, even dat bijna onhoorbare stemmen van de stemmen, een soort heilig geneurie. Door veel van haar illustere toeristen, en zeker ook door Nooteboom, wordt Venetië ervaren als feest, begoocheling, spiegeling en vermenging van alle menselijke zintuigen. Het is deze vermenging van zintuigen die vaak de grenzen tussen werkelijkheid en fictie doet vervagen of verdwijnen De foto's van Simone Sassen geven dit mooie verslag over prachtige dwaal-tochten vol lyrische metaforen nog meer poëtisch allure..