Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: " Het zwijgende vrijen, ja. Maar ook, en preferabel misschien, het vrolijke vrijen. Het plezierige vrijen. Waarin plaats was voor de lach, de grap."

Vermits ik de laatste tijd nogal zware literatuur te verorberen had kwam deze burleske roman van Dimitri Verhulst, gecomponeerd uit korte hoofdstukken waarin je voortdurend chronologische hinkstapsprongen maakt, net op tijd. De auteur trakteert de lezer op een vuurwerk van taalkundigheid, dat ook een paar mespuntjes intrige inbouwt en voor een pittige uitsmijter zorgt. In zijn nieuwe roman richt Dimitri Verhulst zijn satirische pijlen op de wereld van het communisme. De dunne intrige cirkelt rond de Russische auteur Michail Sjolochov en anderen, en ontaardt in een luimig boek vol grapdwang. Liliya Dimova, ooit de muze van kunstzinnig Sofia, is inmiddels de 71-jarige weduwe van een gekrenkte schrijver. Dat heeft zijn redenen: Lilya's grote liefde en 'olympische vlam', de toneelauteur Anton Cherkezov, had het al vroeg aan de stok met het regime. Zelfs na zijn eerste eenakter Wat de schapen wel nog weten wordt hij onder curatele gesteld en vriendelijk aangemaand nog slechts journalistiek te bedrijven. 'Journalist, een groter scheldwoord bestond er niet. Of het moest zijn: literair journalist', grapt Verhulst. Bulgarije was jarenlang de trouwste vazalstaat van de USSR en probeerde in alles roder te zijn dan Moskou. Bulgaarse schrijvers hadden zich te spiegelen aan het werk van hun Russische broeders die bogen voor de eisen die het communisme aan de literatuur stelde. Kunstenaars die daartegen zondigden werden gedeporteerd naar een concentratiekamp. Het is Liliya's laatste wens de literaire geschiedenis van het communisme te corrigeren en ze neemt op originele wijze wraak, uit liefde voor haar overleden man, en voor alle andere vergetenen die hun vrijheid van expressie duur hebben betaald. Verhulst hakt zijn verhaal in korte hoofdstukken die heen en weer zappen tussen personages en tijdvakken, in- en uitzoomend tussen momentopnames en vogelperspectief. Daardoor kan humor bruusk omslaan in drama; het maakt het boek onvoorspelbaar en spannend.