Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: " Madeleine was geschokt. Het vooruitzicht een klap te krijgen van een crisis was moeilijk voorstelbaar voor een vrouw die altijd in een wereld had geleefd met zoveel geld dat je het niet meer zag. "

Pierre Lemaître(1951) aanvankelijk vooral bekend van een viertal thrillers heeft veel meer geschreven dan thrillers. Het uitbundige ‘Tot ziens daarboven’ uit 2013 (bekroond met de Prix Goncourt) , handelend over de handel en zwendel met doodskisten op militaire begraafplaatsen en oorlogsmonumenten na WO I, wordt als zijn belangrijkste werk gezien. ‘De kleuren van de brand’ ( 2018 ) is het vervolg hierop. Deel twee uit wat wel de Interbellum trilogie wordt genoemd. Deel drie moet nog geschreven worden. Beide romans spelen in het interbellum, de periode tussen WO I en WO II. Deze periode wordt, politiek gezien, gekenmerkt door de verschrikkelijke gevolgen van WO I, revanchistische gevoelens, de economische crisis en de opkomst van het fascisme. Deze thema’s komen ook in dit boek terug en zo kan de auteur opnieuw zijn talent als frescobouwer tonen In Dee kleuren van de brand. Hij wekt het Parijs van de jaren 1927-1933 tot leven, in een rijkgeschakeerde bankiersroman met tragikomische accenten. Waar in ‘Tot ziens daarboven’ de hoofdrollen vertolkt werden door mannen, is het nu een vrouw om wie het boek draait. Madeleine Péricourt is de erfgename van het vermogen van Marcel Péricourt, eigenaar van de bank met dezelfde naam. Bij de begrafenis van Marcel stort de zevenjarige Paul zich vanaf de eerste verdieping van het familiehuis ter aarde. Paul is de zoon van Madeleine Péricourt en Henri d'Aulnay-Pradelle, een personage uit het vorige boek. Paul raakt verlamd en komt in een rolstoel terecht. Pas veel later wordt bekend wat het motief is geweest van zijn noodlottige sprong op de doodskist van zijn opa. Door financiële machinaties van wat nu een controller of CFO wordt genoemd, raakt Madeleine bijna alles kwijt. Het adembenemde vervolg laat zich lezen als de wraak van een vrouw op die macho losers die haar en haar zoon in de afgrond gestort hebben. Hoewel het verhaal lijkt op een modern sprookje is het geheel maatschappij kritisch en geeft het een andere kijk op de jaren tussen de twee wereldoorlogen. De personages worden vrij karikaturaal neergezet waardoor bepaalde plotwendingen voorspelbaar worden, maar eigenlijk is dit een handigheidje om de toch wel bijzonder humor en het sarcasme van de auteur te kunnen smaken. Hoewel het verhaal zeer fantasierijk is, heeft de auteur zijn research wel verzorgd. Zijn omschrijving van Berlijn en Parijs zijn gedetailleerd en geven een realistisch beeld. De auteur gebruikt feiten uit de geschiedenis die hij inkleurt met zijn rijke fantasie. Naast talloze sterke vrouwenfiguren is er de aan zijn rolstoel gekluisterde Paul, die zich optrekt aan de muziek van Mozart en Bellini. Let ook op de excentrieke operadiva Solange die een kleurig en tegelijkertijd een typerend figuur is voor de personen die Paul bewondert. De auteur put royaal uit de traditie van de 19de-eeuwse romansaga's à la Dumas, Hugo en Balzac, en zelfs Emile Zola, met een flinke portie avontuur erbovenop, en licht dat ook toe in zijn nawoord. Pierre Lemaitre is briljant geslaagd in zijn literaire metamorfose. Na het bliksem succes van Tot ziens daar boven brengt de .auteur een nieuwe en opwindende roman in elk opzicht.