Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "De discotheek was voor de helft vol: vooral jongeren tussen de vijftien en de twintig, wat de bescheiden kansen van Tisserand meteen al tot nul reduceerde. Veel minirokjes en gedecolleteerde lijfjes; frisse jonge huid, kortom."

Een jonge IT'er moet het platteland in om cursussen te geven. Samen met een collega, Raphaël, komt hij (weer) tot het besef dat de liefde een afgesloten hoofdstuk is. Wanneer Raphaël faalt in het verleiden van een jong meisje, duwt onze man hem een mes in de hand.

Ik heb Houellebecq (1958) in een omgekeerde volgorde gelezen. Met De Wereld als Markt en Strijd ben ik dus aan het einde, het eigenlijke begin, gekomen. Deze roman leest als een trein en biedt Houellebecq in z'n puurste vorm. Een kort boekje dat als perfecte inleider of afsluiter kan dienen.

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

Ik heb al veel van Houellebecq gelezen, maar zijn debuut uit 1994 niet. Nu is er het eindelijk van gekomen. De wereld als markt en strijd is onmiskenbaar een boek van Houellebecq met de typische ingrediënten, maar het is duidelijk ook een debuut. Ik ben blij dat ik eerst Elementaire deeltjes gelezen heb zodat ik kon kennis maken met een grootser werk van deze omstreden auteur.
De wereld als markt en strijd is vrij somber en bevat nog te weinig de vlijmscherpe maatschappij- en cultuurkritiek waarvoor hij zo bekend is. Ik vond het enkel zinvol als aanvulling op het werk dat ik al ken.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Dit was mijn eerste Houellebecq, tevens een van zijn eerste werken. Uit wat ik eerder al over hem gelezen heb, acht ik de kans niet groot dat hij ooit een van mijn favoriete schrijvers wordt. Cynisme, nihilisme, en cultuurpessimisme zijn over het algemeen niet aan mij besteed. De lectuur van “De wereld als markt en strijd” riep in die zin vrij snel herinneringen op aan Sartre’s “La Nausée” en ook een beetje Camus’ “L’Etranger”, overgoten met de misantropische saus van Celine.

Het is alsof Houellebecq die nihilistische meesterwerkjes naar onze tijd verplaatst heeft (nou ja, de jaren ’90). Met zeker 1 groot verschil: de ironische ondertoon. Bij Houellebecq krijg je er bovendien nog een hele maatschappelijke analyse bovenop, over het neoliberalisme en de vermarkting van onze samenleving. Interessant, maar erg eenzijdig, want de klemtoon blijft liggen op de zinloosheid en uitzichtloosheid van het leven. Op het eind verraste de auteur me wel (positief) met de poëtische beschrijving van een intense natuurervaring.

Ik ben benieuwd naar zijn volgende werken, maar ik ben nog niet echt onder de indruk van dit kleinood.