Gelezen door: Els Mannaerts (13 boeken)

Citaat: "Met zijn tweeën verandert de ruimte. De stilte is geen stilte meer, ook al zwijgt de andere."

In beknopte hoofdstukjes en met korte zinnen –soms zelfs telegramstijl– weet Claudie Gallay vooral sfeer te scheppen.
In La Hague, een Normandisch dorpje aan de Atlantische kust, wordt het leven bepaald door de zee die geeft en neemt. Hier loeit de wind, beukt de zee en striemt de regen vaak genadeloos. Temidden van deze oerkrachten tracht de ik-verteller, een ornithologe van middelbare leeftijd, de wonde te helen die de dood van haar geliefde in haar ziel geslagen heeft.

Zoals de zee komt en gaat, zo zijn hier alle dagen haast eender. De dorpelingen kijken, zwijgen en berusten. Deze ogenschijnlijke rust wordt verstoord door de komst van Lambert. Twintig jaar geleden heeft de zee hem zijn ouders en broertje ontnomen. Hij is ervan overtuigd dat de vuurtorenwachter hier schuld aan heeft. Hij is nu opgewassen tegen de waarheid.

Het verhaal vond ik minder sterk dan de opgeroepen sfeer van langzaam helend verdriet en natuurgeweld. De passages waarin de ik-figuur haar dode geliefde aanspreekt, passen mijns inziens eerder in een zoetsappig stationsromannetje. De verwikkelingen zijn niet altijd even geloofwaardig, en het einde dat wat meer open had mogen blijven, vond ik te lang gerekt.

De rechtlijnigheid van het verhaal, de sobere taal, de mengeling van detective en romantiek en het happy end zijn licht verteerbare ingrediënten. Zelf verkies ik wat meer vernuft en virtuositeit. Wat me van Gallay zal bijblijven is dat ze me zin heeft gegeven om aan de Normandische kust te gaan uitwaaien.

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Vergeten zijn. Hij was tussen de muur en de poot gegleden. De wol was vochtig. Hij rook naar aarde. Hij rook naar water en zon. Ik eiste je terug. Op mijn knieën, in kerken, ik die nergens in geloofde. Ze moesten me weer opsluiten. Tot jij stilte werd. Een permanente schim onder mijn huid."

De kracht van dit boek schuilt in de enorme sfeerzetting: Een onooglijk vissersdorpje aan de Normandische kust, een handvol bewoners en verder valt er bitter weinig te beleven. Dan begint Gallay haar personages te ontwikkelen, zo menselijk, zo herkenbaar: de jonge vrouw die ervan droomt het dorp ooit te verlaten, de kunstenaar die in afzondering werkt aan zijn beelden, de café-uitbaatster met haar verleden en dromen, de ornitologe, vertelster van het verhaal en herstellend van het verlies van een geliefde.
De plot van het verhaal is niet sensationeel en iedere lezer zal de afloop wel kunnen voorzien, het is dan ook niet hierdoor dat dit boek beklijft, maar veeleer door de manier waarop de personages omgaan met de ontrafeling van het mysterie. De stijl is soms wat houterig en schools: veel korte zinnen, veel dialoog en korte, afgeronde hoofdstukken. Op andere plaatsen verrast ze dan weer met beeldrijke taal en mooie, lange volzinnen. Afsluitend een meer dan lezenswaardig boek!

Gelezen door: leen de backer (109 boeken)

Je wordt ondergedompeld in de stilte van een Normandisch dorp waar de oceaan levensbepalend is. Een dorp dat geheimen heeft en zwijgt.Er gaat enerzijds een bepaalde stilte, traagheid en romantiek uit van het verhaal, anderzijds wordt er veel spanning opgebouwd: je wil weten of de vuurtoren inderdaad werd gedoofd en schipbreuk veroorzaakte... ontroerend hoe Théo alles verwoord. Niets is voorspelbaar. Oude geschiedenissen zijn verrassend. Meer wil ik niet verklappen.

Gelezen door: Kathleen (5 boeken)

Een beklijvend boek over een jonge vrouw die op zoek is naar zichzelf na een tragisch verlies.
De plaats, de sfeer, de personages, alles klopt in dit boek.
Het verhaal is bijkomstig naar mijn mening. Iemand die rouwt, die zoekt, die niet meer weet,...
Alles gebeurt, maar dringt slechts in flarden tot je door, op die manier vordert ook het boek.
Die sfeer, rauw maar toch ook erg liefdevol, wordt hier perfect weergegeven.