Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "'Het misleidende, ambigue en duizelingwekkende (en onoplosbare) raadsel van geweld, hartstocht, poëzie en symboliek.'"

Moderne hervertelling van de Griekse mythen. Griekse mythen zijn verslavend, amusant, toegankelijk en verbazingwekkend menselijk', aldus Stephen Fry (1957) in zijn woord vooraf van Mythos. Een boude aanhef van zijn vuistdikke voorstelling van het universum van de oppergod Zeus, diens voorouders, familie, nageslacht en schepsels. De helden, goden, oerwezens en andere aan de klassieke Griekse fantasie ontsproten creaturen treden met zovelen tegelijk aan in Fry’s vervolg op zijn succesboek, dat de ‘Wie is wie’ achterin ruim veertig pagina’s in beslag neemt. Maar Fry is een uitstekend verteller, en anders herinnert de immer flegmatieke gentleman ons er in een ludiek terzijde wel aan dat het hem zelf ook duizelt wanneer de doorgaans flink incestueuze relaties van de oude Grieken weer eens voor ingewikkelde stambomen zorgen. Die terzijdes tekenen de stijl van Fry. Wie een exhaustief notenapparaat vol geleerde verwijzingen naar obscure studies verwacht, is bij de bekende Brit niet aan het juiste adres. Er zijn wel voetnoten, maar Fry gebruikt ze liever voor persoonlijke anekdotiek en opmerkingen over golden showers, Milky Way-repen en Mick Jagger.

Fry springt nog vrijer om met zijn bronnenmateriaal dan in ‘Mythos’ en legt, net als de Griekse komedieschrijvers die hem zijn voorafgegaan, goden en gewone stervelingen de heerlijkste dialogen in de mond. De terloopse vermeldingen van Adele, Luciano Pavarotti, Lady Gaga, Kendrick Lamar, Harry Potter en de Hulk zullen misschien enkele gediplomeerde wenkbrauwen doen fronsen, maar met zijn vlotte stijl en tongue-in-cheekhumor geeft Fry de verhalen terug een volks karakter. Fry erin slaagt om histories die je al in honderd verschillende variaties gezien en gehoord hebt, te presenteren als frisse, grappige, levendige en uiterst leesbare verhalen. De voorkeur van Fey om een eenvoudige taal en ongekuiste inhoud te gebruiken heeft nog een andere, eveneens begrijpelijke reden. In zijn voorwoord schrijft hij dat er 'helemaal niets academisch of intellectueels (is) aan de Griekse mythologie'.