Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Het is eerder gezegd -ik denk door mij- dat het heilzame Marokkaanse klimaat bevorderlijk is voor de fysieke weldaad, het seksuele bewustzijn en de erotische ontluiking van de jongelingen – in deze volgorde. Cultuur, of wat daarvoor doorgaat, en haar gouvernante, religie, zijn misschien ook belangrijke factoren. De sluier en de vroege scheiding der geslachten kweken het besef van sociale en seksuele positie, voordat het hormonale oproer tot uittreding roept."

Spotvogel, de nieuwe novelle van de Nederlands-Marokkaanse schrijver Hafid Bouazza, is andermaal een schot in de roos. Humor en uitermate mooi taalgebruik zijn andermaal zijn sterke troeven.
De verteller Hafid, je komt nooit echt te weten of het nu de schrijver is (er zijn wel heel veel autobiografische elementen die gelijklopend zijn) of een fictief personage, heeft een mooi maar ook zo tragisch liefdesverhaal voor ons in petto. Maar eerst wil hij het even hebben over de hel die hij zelf doorworsteld heeft.

Een jarenlang overmatig gebruik van alcohol, verdovende middelen en antidepressiva, had hem bijna in de afgrond gekieperd. Na veel moeite is hij hier uitgekrabbeld en op aandringen van zijn moeder keert hij terug naar zijn geboortestreek, in het noorden van Marokko. Gekoesterd door vrienden en jeugdherinneringen kan hij eindelijk het andere verhaal vertellen, namelijk dat van de beeldmooie Marfisa en de hondstrouwe Noral. Zij hadden malkander zo lief en een moskee is hun enige ontmoetingsplaats.

Noral wil graag met zijn geliefde trouwen maar het prijskaartje dat de vader van Marfisa hem voorschotelt is te hoog. Dus moeten ze voorlopig blijven teren op hunkerende ontmoetingen en stomende liefdesbrieven. Maar de kruik gaat te water tot ze barst…
Een boek dat puur ‘snoep’ is voor de fervente lezer.

Gelezen door: Youssra Challiui (1 boeken)

Het boek Spotvogel van Hafid Bouazza gaat over het liefdesverhaal van Noral en Marfisa. Het verhaal wordt verteld door een ik-verteller, die zich Hafid noemt in het boek. Hafid vertelt veel over zichzelf in het verhaal, pas na enkele passages komen Noral en Marfisa in het verhaal. In het begin gaat over het leven van Hafid die verzorgt wordt door zijn moeder, omdat hij depressief is. Hij leefde als een zwerver en was niet gelukkig in Amsterdam. Ondanks dat overtuigd zijn moeder hem om naar Marokko te reizen, naar Oujda zijn geboorteplaats.

Wanneer Hafid in het huis van zijn vader aankomt wordt hij verwelkomt door zijn overbuur Warid en zijn zus Sephina. Sephina en Hafid waren vroeger als kind verliefd op elkaar. In het verhaal lijkt die liefde nog niet echt over. Hoewel ze al getrouwd is en kinderen heeft. De manier waarop hij over haar praat en denkt zegt al genoeg. Alles wordt beschreven met details en vergelijkingen in het boek. Dit maakt het boek bijzonder raar en komisch. Wanneer hij over zichzelf schrijft en anderen doet hij dit precies aan de hand van een gedicht.

Tot hij op een dag een envelop kreeg van Warid, de brief was van Hafid zijn overleden vader. Bij de brief was er ook een sleutel van een huis waar hij heen moest gaan. Wanneer hij aankomt wordt hij weer goed behandeld en verzorgd door zijn buren, namelijk Mhakometo en Andala. Mhakometo noemt zijn vrouw een waarzegster wat ook zo blijkt. Ze kon zien wat er in de ogen van Hafid schuilt, verdriet.

Later in het verhaal vertelt Hafid het treurige liefdesverhaal van Noral en Marfisa. Twee mensen die zielsveel van elkaar hielden. Toch door de onmenselijkheid van Marfisa’s vader konden de twee nooit meer bij elkaar zijn. Wanneer Noral haar hand gaat vragen samen met zijn oom, verwacht de vader een heel grote bruidschat voor zijn dochter. Dit vraagt hij hen, omdat hij weet dat ze het niet breed hebben. Een enorme steek voor de geliefden. Marfisa lijdt zwaar aan lichamelijke gevolgen doordat ze haar vader niet gehoorzaamde en Noral toch bleef ontmoeten. Noral lijdt ook maar fysiek en zijn hart breekt. Marfisa sterft, wat heel erg is, aan onmogelijke liefde. Bij haar graf groeide een boom en wordt “De Boom van de Ongehuwde Bruid genoemd”.

Er spelen verschillende thema’s in het boek. In het begin speelt er zich depressie af, later in het verhaal liefde en het verleden. Dit boek was in het begin verwarrend, maar toch mooi geschreven. Later in het verhaal lijkt alles duidelijker.