De stenen dagboeken

Gelezen door: Anna Vereecke (1 boeken)

Een vrouwenboek, leuke schrijfstijl, verrassend en opgewekt. Zeer optimistisch levensverhaal met verschillende onverwachte wendingen. Het leest als een trein en het opent steeds weer nieuwe vergezichten. In één woord: een prachtig boek! Ik zou het iedereen aanraden.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Shields schrijft een soort van biografie van Daisy Goodwill, van haar merkwaardige geboorte tot haar uitdovende laatste levensmoment, telkens met een interval van ongeveer 10 jaar. Maar het is geen rechtlijnig verhaal: soms horen we Daisy zelf aan het woord, soms een onbekende verteller, dan weer directe familieleden en vrienden, al dan niet via brieven. Heel wisselende vertelmethoden dus die het boek een eigen dynamiek geven en ook de contradicties en verschillen blootleggen tussen hoe we ons zelf zien, hoe anderen ons zien, hoe we zelf doorheen het leven anders gaan kijken naar onszelf en de dingen. Daisy is dan wel het verbindende element tussen alle personages, maar Shields zoomt soms wel heel scherp in op die anderen en legt ook de ingrijpende veranderingen in hun leven bloot en hoe ze daarmee omgingen.

Twee dingen blijven me bij:
1. Hoe we in een mensenleven soms gedwongen worden onszelf drastisch heruit te vinden, ons leven een andere richting te geven, en dat de meeste mensen daar ook in slagen (niet altijd natuurlijk).
2. Dat elk leven fundamenteel een geheel eigen leven is, en in die zin ten gronde eenzaam (in elk hoofdstuk komt het woord “loneliness” minstens één keer aan bod, niet opzichtig, maar daardoor des te opvallend). Alle personages (ook vaders, echtgenotes, dochters, zonen…) leven gewoon naast elkaar, bijna alleen vanuit hun eigen egocentrisme.

Shields heeft dus wat in haar mars, dit boek mag je best “rijk” noemen aan levensinzicht. In die zin deed dit me erg aan het werk van Penelope Lively denken (die trouwens de inleiding schreef op dit boek), met ook dezelfde bijzondere gevoeligheid voor de genderproblematiek. Persoonlijk vind ik haar slothoofdstukken wat te somber. Haar schets van Daisy als vroegbejaarde is op zijn minst ontluisterend te noemen, of sluit ik hier mijn ogen voor de realiteit?