Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Met droge ogen hou ik pas op met vertellen als de lamp opbrandt. Dan ga ik tussen mijn woorden slapen. Het vertellen gaat door zonder dromen en als ik wakker word duurt het even voor ik me losmaak, deze kamer uitloop en aan het werk ga."

Een daad van barmhartigheid, de nieuwste roman van Toni Morrison, is een zéér mooi boek. Prachtige verhaalopbouw en goed gekozen personages. Net als haar magnum opus Beminde is dit werk, verleden jaar vlak na de verkiezing van Obama verschenen, een klassieker in de USA.

Met dit boek neemt ze ons opnieuw mee naar de slavernij, ditmaal in de zeventiende eeuw. Een moeder wil haar dochter Florens een zware toekomst besparen, door haar weg te schenken aan een betere 'Meneer', in casu de Nederlander Jacob Vaark. Hij neemt Florens mee naar zijn boerderij en zijn echtgenote Rebekka, die hij ook gekocht heeft. Florens heeft een goed leven dat echter vergald wordt door de gedachte dat haar moeder haar gedumpt heeft, verkocht als een voorwerp of een beest. De twee andere vrouwen die ook deel uit maken van het ‘gezin’ zijn ook wees en verstoten.
Tussen de vier vrouwen ontstaat een heel aparte band die echter verstoord wordt wanneer Florens verliefd wordt op een Afrikaanse smid. Zij vrijt op een danig passionele manier met hem dat hij haar verder afwijst omdat zij volgens hem slaaf is van haar seksuele lust. Een vrouw die geniet van het vrijen dat hoor(t)de niet.

Het verhaal wordt beurtelings door één van de vier vrouwen verteld, die er allemaal hun persoonlijke toets op drukken. Schitterend en fascinerend.

Gelezen door: Caroline F (6 boeken)

Het fragmentarische van deze roman maakt het lezen ervan voor sommigen misschien niet zo evident. Morissons vertelperspectief wisselt voortdurend. En toch past deze vorm perfect bij de personages, hun verscheurde emoties en de onzekerheid van hun bestaan. De kern van het verhaal is Florens, een zwart slavinnetje van acht jaar, dat door haar moeder weggegeven wordt. De moeder van Florens doet dit omdat ze denkt dat haar dochter een veiliger bestaan zal hebben wèg van de plantage waar ze op dat moment samen leven. Florens voelt het anders aan: ze begrijpt niet waarom haar moeder haar wegstuurt en voor haar kleinere broer kiest. Florens probeert zich onophoudelijk de laatste raad van haar moeder te herinneren, maar slaagt daar niet in. Wanneer het noodlot al heeft toegeslaan, komt de lezer deze woorden van afscheid nog te weten en dat maakt het einde nóg tragischer. Een roman om door te slikken.