Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "En dan tot slot nog iets: dit is net zo'n boek waarin iemand die zelfhulpboeken schrijft zijn eigen ­leven niet op orde heeft."

Televisiemaker en schrijver Herman Koch maakte samen met Kees Prins en Michiel Romeyn het tv-programma 'Jiskefet'. Als schrijver debuteerde hij in 1989 met de roman 'Red ons, Maria Montenelli'. Twintig jaar later werd hij wereldberoemd met 'Het diner'de roman waarmee Herman Koch de NS Publieksprijs won en wereldberoemd werd. De rechten van Het diner werden wereldwijd verkocht en de roman stond maandenlang in de CPNB Bestseller60 en wekenlang op de bestsellerlijst van The New York Times. Wereldwijd werden er meer dan 2,5 miljoen exemplaren van verkocht. Meest recent verscheen het boek 'De greppel'. En dit jaar is hij verantwoordelijk voor het Boekenweekgeschenk 'Makkelijk leven', over een schrijver van zelfhulpboeken. In ‘Makkelijk leven’ is de protagonist van dienst Tom Sanders. Hij schrijft zelfhulpboeken, is hierin succesvol en heeft zojuist een zwarte jaguar gekocht. Tom is getrouwd en heeft twee kinderen. Stefan is zijn lieveling. Met schoondochter Hanna heeft hij minder op.

Hij heeft een goed huwelijk. Hij en zijn vrouw begrijpen elkaar volledig en laten elkaar ook vrij. Tijdens een feestje staat Hanna voor de deur. Tom doet open en ziet het toegetakelde gezicht van Hanna. Hij vertelt niets aan zijn vrouw en beloofd Hanna om met zijn zoon te praten. Hij kiest niet voor een rechtstreekse benadering, maar volgt zijn eigen levenslessen: niet schuldig voelen en afwachten tot een probleem overwaait. Het is een prima uitgangspunt voor een mooi verhaal met morele dilemma’s. En het is een schurend moreel dilemma à la Het diner, het gaat over succesvolle mannen die zich onaantastbaar wanen, zoals in Zomerhuis met zwembad. Koch speelt het geniepige spel van verwachtingen die niet ingelost worden uit Geachte heer M. en dat van de gezegende onwetendheid uit De greppel.

Alles wat Koch sinds het internationale succes van Het diner (2008) inhoudelijk heeft beziggehouden, wat hij aan ideeën heeft doorontwikkeld en aan technische verfijning heeft opgedaan – alles lijkt in één boekje samen te komen. Het klootzakkerige van zijn protagonist krijgt langzaamaan iets meelijkwekkends. De man van de zelfhulpboeken heeft verkeerd gegokt en weet zich niet te redden uit deze situatie. Naar het einde toe gaat het verhaal wel een beetje te geforceerd in een stroomversnelling. In zijn totaliteit zeker een Kochiaans boek dat de lezer wel even in zijn greep heeft, en een ironisch geformuleerde sneer richting zelfhulphype stuurt.

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Iets met de kleuren van de potloden, dat kinderen te opgewonden kunnen raken van felle kleuren. Agressief. Daarom kregen hun eigen kinderen alleen potloden in de kleuren grijs, bruin, zwart en beige. We deden ons best om enthousiast te doen wanneer de kinderen ons die tekeningen lieten zien. ‘Wat mooi!’ riepen we uit terwijl we naar een landschap met een zwart huis, een grijze boom, een beige grasveld en een bruine zon keken en we onze stemmen als die van gewone leuke grootouders probeerden te laten klinken. ‘Maak er nog maar zo een.'"

Tegenwoordig wordt ons een geweten geschopt dat zegt dat we met zijn allen van alles moeten doen om de maatschappij in goede banen te leiden en om de planeet te redden. Daarnaast moeten we verplicht ook vooral ervoor zorgen dat we gelukkig zijn. Dat is het hoogste goed, belangrijker dan rijkdom, en doen we dat niet dan zijn we schuldig. Dus kan je geen krant, TV-programma, tijdschrift of social media meer openen, of je wordt er om de oren geslagen met dingen die je wel en niet moet doen. Allemaal heel lief bedoelde goede raad, in werkelijkheid gezwets van mensen die er stuk voor stuk ook niets van begrijpen. En dan is er nog het grote aantal zelfhulpboeken overal, waar de schrijvers alleen beter van worden, als het goed verkoopt tenminste.

"Makkelijk leven" is een parodie op die zelfhulpboeken. De raadgevingen in het boek zijn hilarisch, ze lijken zo logisch en zijn zo gek. Zoals de hoofdpersoon bvb. uitlegt hoe het goed is dat mensen windhanen zijn die met elk ander standpunt meedraaien - laat onze politici maar van mening veranderen, denk ik dan, na de verkiezingen bijvoorbeeld, het is immers een teken van intelligentie en flexibiliteit. En van empathie, omdat ze zich in een ander kunnen verplaatsen.
Massa's tips, helemaal te gek, ik heb me slap gelachen.

Het verhaal zelf is vrij dun, op het einde krijg je wat meer geserveerd. Maar het is wel een typisch Koch-verhaal: de personages zijn gestoord en verknoeien met zijn allen hun eigen en elkaars levens. Lekker wrang, hoe mensen het maar niet kunnen klaarspelen om te leven, en ondertussen zo ontzettend leuk, tegen die achtergrond van tips om te leven, en zelfhulp. Werkt die zelfhulp? Héhé. Jazeker, volgens de auteur van het zelfhulpboek tenminste toch. Tot het einde toe legt hij uit waarom hij inderdaad echt gelukkig is. Gelukkig zijn is ook al een geloof.

En o ja, zoals dat gaat met zelfhulpboeken: alle tips die bruikbaar leken ben ik ondertussen alweer vergeten. Het is dus echt een goede parodie.
De belangrijkste tip die uit dit werk straalt, neem ik wel mee: luister naar niemand, volg niemand, volg geen regeltjes, leef niet volgens regels, en nogmaals, luister naar niemand, ook niet naar jezelf.

Gelezen door: NadiaH (123 boeken)

Citaat: "Ik was een tijdje weg geweest, ik wist zelf niet eens hoelang. Een halfuur? Drie kwartier? Maar het was niemand opgevallen, zoals wel vaker op feestjes. Misschien stond je wel in de keuken of op het balkon. Zelf ben je je veel sterker bewust van je afwezigheid dan de anderen. Het geeft alvast een inkijkje in de tijd die na jou komt, wanneer je er niet meer bent. Ook dan zullen de mensen al snel weer over hun vakantieplannen doorpraten. Over de laatste films. Waarschijnlijk al tijdens het tweede glas wijn in de koffiekamer van het rouwcentrum."

Het Boekenweekgeschenk van 2017. Herman Koch zoals we hem kennen, lekker ironisch met een twist. Maar ik vond dit niet zijn beste boek. Er zat wat te weinig vlees aan het verhaal -een parodie op de hype rond zelfhulpboeken- en het was met momenten langdradig. Aan het einde had ik het gevoel dat verhaal snel moest worden afgehaspeld om binnen de -misschien opgelegde- grens van 100 pagina’s te blijven. Ik had er meer van verwacht.